Poniżej można znaleźć fragmenty dyrektorium Wspólnoty Błogosławieństw poświęcone formie zaangażowania jaką są Przyjaciele Baranka

 

1. Duch

      "O północy rozległo się wołanie: oto oblubieniec nadchodzi, wyjdźcie mu na spotkanie" (Mt 25, 6)

W czasach ostatecznych Pan posyła Ducha Pocieszyciela, aby odnowił Kościół, aby przyozdobił swą Oblubienicę i zaprosił ją na ucztę godów Baranka. Bez ustanku odmładza ją i odnawia prowadząc do doskonałego zjednoczenia ze swoim Oblubieńcem. "Duch i Oblubienica mówią w Panu: przyjdź!". Owe pierwsze słowa "Księgi Życia" wyrażają dążenie do pełni Królestwa, która jest w sercu powołania Wspólnoty Błogosławieństw. Pochwyceni przez rzeczywistość eschatologiczną, zafascynowani doskonałością przyszłego świata, bracia i siostry ze Wspólnoty Błogosławieństw czują się powołani do opuszczenia wszystkiego, by pójść za Chrystusem i poświęcić się w całości temu powołaniu. Polega ono na oczekiwaniu i antycypowaniu Królestwa Bożego poprzez łaskę kontemplacji i rozszerzającą się pracę apostolską. Nie tylko oni sami czują to zaproszenie Ducha, by poświęcić całe swe życie Królestwu Bożemu. Inni chrześcijanie, wszystkich stanów życia, bliscy sercem Wspólnocie, lecz nie czujący powołania by być jej częścią, pragną również żyć jej łaskami w sercu świata. Owe osoby, na wzór św. Jana Chrzciciela, który nie brał udziału w misji publicznej Chrystusa, a który jednak dał świadectwo o Baranku Bożym całym swoim życiem, i który towarzyszył mu w mistyczny sposób, aż do oddania swego życia za Niego, pragną przede wszystkim nosić piękne imię "Przyjaciół Baranka" i chcą nimi w rzeczywistości być. Zgadzają się umniejszać, by On mógł wzrastać, umierać dla siebie, by On mógł żyć w nich, ofiarować doskonałą radość jako własny wkład, pokorny i ukryty lecz niemniej realny, aby dokonała się tajemnica godów i spotkania Oblubieńca i Oblubienicy. Nawet jeśli jest to sposób mniej widzialny, chcą oni podążać za Barankiem wszędzie gdziekolwiek się udaje, chcą być w świecie lecz nie ze świata, uciekać przed pokusami bożków i należeć wyłącznie do Boga Żywego, być jego sługami i nosić na swoim czole imię Baranka i Jego Ojca. Ponieważ są pierwocinami dla Boga wykupionych z ziemi, dążą do życia bez kłamstwa i bez skazy w Jego łasce, gdyż ich szaty zostały obmyte we krwi Baranka.
 
Wśród swoich codziennych zajęć i obowiązków Przyjaciele Baranka chcą służyć najpierw Jemu samemu i wyśpiewywać bez ustanku pieśń nową, głoszącą nadzieję w Boże zbawienie.
 
Baranek jest ich pasterzem, Eucharystia pokarmem, sakramenty są ich siłą, poprzez gorliwą modlitwę utrzymują w swoim sercu żar miłości.  Przyjaciele Baranka są wolni od przywiązania do dóbr tego świata, ponieważ pokładają nadzieję nie w rzeczach przemijających lecz w dobrach wiecznych, których ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, a które Bóg przygotował tym, którzy go miłują. Nie troszczą się o dzień jutrzejszy, ani o swoje ciało ani o dusze, gdyż Ojciec Niebieski wie czego potrzebują. Nie podążają za iluzjami własnej woli, lecz oderwani od siebie samych, pełni radości na glos Oblubieńca słuchają Słowa Pana poprzez Pismo Święte i magisterium Kościoła. W miłosnym i dziecięcym posłuszeństwie pragną by wola Ojca była ich pokarmem.

Ich radością jest być dziećmi Maryi, Matki Baranka i Dobrego Pasterza. Mają świadomość, że tylko przez Bożą Rodzicielkę mogą otrzymywać nieustannie Chrystusa, kochać go i stawać się do niego podobni.
 
W sposób szczególny kochają Kościół, Oblubienicę Chrystusa. Pragną oddać się całkowicie na jej służbę, by odzyskała swe piękno na zbliżające się gody.

W końcu, są bezgraniczne oddani swoim pasterzom, zwłaszcza Ojcu Świętemu, pragną słuchać nauczania Kościoła, a nie przemijającej mody, kochać jego ubóstwo wiedząc, że "tylko miłość może go uzdrowić". Według swoich możliwości chcą wspierać go duchowo i materialnie, poprzez modlitwę i uczestnictwo w dziele ewangelizacyjnym i w dziełach miłosierdzia, poświęcając chętnie część własnego czasu i dóbr, ponieważ prawdziwa miłość nie może pozostać obojętna i ma obowiązek poświecenia się ciału i duszy bliźniego.

   

2. Karta

Tożsamość Przyjaciół Baranka to przede wszystkim ten sam duch ożywiający ich wewnętrzną więź ze Wspólnotą Błogosławieństw.

Jest jednak rzeczą dobra, mimo że nie to jest najważniejsze, by konkretnie sformułować ich zaangażowanie jako Przyjaciół Baranka oraz ich więź ze Wspólnotą w formie "Karty". Z czasem będzie ona się rozwijać i precyzować. Na początku przyjmie następującą formę:
 
Definicja

Przyjaciele Baranka to grupa wiernych każdego stanu (świeccy celibatariusze, żyjący w małżeństwie, duchowni świeccy), którzy mimo, iż nie należą do Wspólnoty Błogosławieństw, pragną mieć udział w łasce właściwej dla niej poprzez sposób życia zgodny z duchem Wspólnoty, we wspólnocie modlitwy, miłości braterskiej, wspólnej wraz Nią i innymi Przyjaciółmi Baranka służbie Kościołowi.

Więzi z innymi grupami kościelnymi

Istnienie Przyjaciół Baranka w żadnym wypadku nie oznacza odciągania członków od grup modlitewnych lub od parafii. Przeciwnie, Przyjaciele Baranka, mając udział w łasce Lwa Judy, będą jak nigdy dotąd obecni w swoich dotychczasowych zaangażowaniach umocnieni wsparciem kontemplacyjnym i konkretniejszym związkiem ze Wspólnotą.
 
Konkretne zobowiązania Przyjaciół Baranka

Przyjaciele Baranka zobowiązują się żyć, jak najbardziej możliwie według ducha Wspólnoty tak, jak jest on zdefiniowany w "Księdze Życia": porządkować życie wokół "najlepszej cząstki" tzn. kochać Boga i sprawiać, by był kochany, czujnie oczekiwać nadchodzącego Królestwa, mając świadomość, ze czas jest krótki i że przemija postać tego świata.
 
Będą dążyć całym sercem do zaangażowania się w odnowę Kościoła przez Ducha Świętego, nieustannie się nawracając, wychwalając Pana, adorując Go i będąc miłosiernymi dla bliźnich w ufnym oddaniu się Bożej Opatrzności i matczynemu prowadzeniu Maryi.

W tej perspektywie, Przyjaciele Baranka stawiają na pierwszym miejscu gorliwa modlitwę codzienna, w samotności lub w rodzinie, modlitwę liturgiczna (najlepiej według oficjum właściwego Wspólnocie), cicha modlitwę osobista zwłaszcza adoracje eucharystyczna, regularne życie sakramentalne, liturgie rodzinne (jak np. Szabat), udział w świętach Wspólnoty i spotkaniach przez nią organizowanych.
 
Ufni w moc modlitwy wybranych, która może skrócić czas próby dla świata, Przyjaciele Baranka będą modlić się w pięciu szczególnie uprzywilejowanych we Wspólnocie intencjach wstawienniczych: o przyspieszenie ponownego przyjścia Mesjasza, o jedność Kościoła, o znaki i cuda towarzyszące głoszeniu Ewangelii wszystkim narodom, o powołania i w końcu, aby Izrael rozpoznał w Jezusie swego Mesjasza. Będą brali udział, według swych możliwości, w dziełach miłosierdzia prowadzonych przez Wspólnotę jak i w innych dziełach. Będzie się to odbywać poprzez lekturę, słowo lub bezpośrednie towarzyszenie cierpiącym członkom Ciała Chrystusa.
 
Będą przeżywać rzeczywiste dzielenie się dobrami materialnymi. Ideałem jest dziesięcina przekazana Wspólnocie, lecz każdy zdecyduje według swych sil na jaki udział go stać. Niech to będzie przynajmniej wsparcie dzieł charytatywnych już istniejących lub regularny przekaz ofiary na jakieś dzieło Wspólnoty.

Przyjaciele Baranka będą zobowiązani zachowywać się dyskretnie, jako nieużyteczni słudzy, a zwłaszcza nie będą żądać przynależności do Wspólnoty Błogosławieństw jako swoistej poręki dla osobistych przedsięwzięć, ani też nie będą pretendować do jakiegokolwiek prawa wglądu w kierunki rozwoju Wspólnoty.

Znakiem przynależności do Przyjaciół Baranka będzie mały metalowy krzyż z wizerunkiem Baranka wręczony podczas ceremonii przyjęcia.

 

Związek z jednym z domów Wspólnoty
 
Każdy członek Przyjaciół Baranka będzie związany z jednym określonym domem Wspólnoty. Pasterz tego domu rozezna powołanie i dopuści do przyjęcia. Również pasterz określi dla każdego członka sposoby zaangażowania w życie modlitewne i braterskie.
 
Sposoby zaangażowania/przyjęcia

Przyjęcie do Przyjaciół Baranka będzie się odbywać podczas ceremonii liturgicznej w domu Wspólnoty, z którym pragnie być związany kandydat. Zostanie przyjęty przez Pasterza. Po wygłoszeniu mowy przez Pasterza, kandydat otrzyma krzyż i wypowie formułę przystąpienia, a wszyscy będą się za niego modlić.
 
Co roku w domach, z którymi są związani Przyjaciele Baranka będzie sprawowana specjalna Eucharystia, w której będą oni uczestniczyć, aby odnowić swoje zaangażowanie.
 
Jeśli ktoś pragnie wystąpić ze wspólnoty Przyjaciół Baranka, poinformuje o tym pasterza, któremu podlega; prawa i obowiązki wypływające z przynależności do wspólnoty przestana go obowiązywać.
 
Do wspólnoty Przyjaciół Baranka mogą być dopuszczeni tylko gorliwi chrześcijanie, o wystarczającej dojrzałości duchowej, pozostający w jedności z Kościołem, i których poprzednie zaangażowanie nie kłóci się z przynależnością do Przyjaciół.
 
Osoby należące do instytutów życia konsekrowanego nie mogą być przyjęte do wspólnoty Przyjaciół Baranka.

Małżeństwa mogą wstąpić do Przyjaciół Baranka za obopólna zgoda i równocześnie. W sytuacjach wyjątkowych (np. separacja) jedno z małżonków może być dopuszczone do wstąpienia do wspólnoty.

Zobowiązania Wspólnoty wobec Przyjaciół Baranka
 
Wspólnota Błogosławieństw, świadoma jakim błogosławieństwem jest obecność Przyjaciół Baranka  zobowiązuje się ze swej strony do:

      - pielęgnowania jedności Przyjaciół Baranka ze Wspólnotą zwłaszcza poprzez organizowanie regularnych spotkań

      - pomocy duchowej Przyjaciołom Baranka w ramach swych możliwości. Natomiast nie może się ona zobowiązać do regularnego kierownictwa duchowego dla każdego członka

      - informowania Przyjaciół Baranka o życiu Wspólnoty, o natchnieniach, wezwaniach, kierunkach rozwoju oraz o trudnościach. Pomocą we wzajemnym poznaniu się i wzajemnej pomocy będzie wydawana gazetka.

      - włączenia Przyjaciół Baranka do codziennej modlitwy, otoczenia ich swoim wstawiennictwem również w nocy w modlitwie w intencji wszystkich potrzeb ludzi i świata.

Pasterz każdego domu, z którym są związani Przyjaciele Baranka będzie odpowiedzialny za wypełnianie tych zobowiązań. Będzie również mógł, jeśli to możliwe, oddelegować jednego z braci z domu do szczególnego zajęcia się Przyjaciółmi Baranka.

3. Formuła przyrzeczeń/wstąpienia

Panie, mój Boże, kierowany pragnieniem większego przynależenia do Ciebie  i pełniejszego życia łaską chrztu, proszę Cię abyś uczynili ze mnie prawdziwego przyjaciela Jezusa, Baranka bez skazy, który umiłował mnie i wydal się za mnie i abyś włączył mnie w Jego ofiarę miłości.

 

Chce mieć tylko jeden cel - posiadać "najlepsza cząstkę", kochać Cię mój Boże i sprawiać byś był kochany.
 
Chce żyć w czujnym oczekiwaniu nadchodzącego Królestwa, antycypować Jego rzeczywistość poprzez nieustanna modlitwę, oddawanie chwały, adoracje i miłosierną miłość wobec bliźnich.

Zobowiązuję się do życia w nieustannym nawróceniu, abym został przemieniony przez Ducha Świętego i mógł współpracować w dziele odnowy Kościoła.
 
Chce żyć w ufnym oddaniu się Bożej Opatrzności, pokładając ma nadzieję nie w rzeczach przemijających, lecz w Tobie samym, biorąc za przykład i pod matczynym przewodem Maryi.

Zobowiązuję się żyć w braterskiej jedności ducha, modlitwy,  wzajemnej  pomocy i wspólnej służby Kościołowi wraz ze Wspólnota Błogosławieństw oraz ze wszystkimi innymi Przyjaciółmi Baranka w pokorze i dyskrecji nieużytecznych sług.

Zobowiązuję się współpracować, według moich możliwości, w dziełach miłosierdzia Kościoła, a zwłaszcza w dziełach prowadzonych przez Wspólnotę Błogosławieństw oraz do rzeczywistego dzielenia się dobrami.