„Celem życia chrześcijańskiego jest przyjęcie Ducha Świętego.” Był o tym przekonany św. Serafin z Sarova, jeden z patronów Wspólnoty. Poświęcił on całe swoje życie modlitwie. Jego relacja z Bogiem była tak głęboka, że ogień, który pochłaniał go wewnętrznie stawał się widoczny na zewnątrz, dlatego też często miewał przemieniony wygląd i promieniującą twarz.

Za jego przykładem oraz za przykładem „wielkich ludzi modlitwy” takich jak św. Teresa z Avila, św. Jan od Krzyża czy św. Teresa od Dzieciątka Jezus, zostaliśmy doprowadzeni do przekonania, że modlitwa ma zajmować centralne miejsce w naszym powołaniu. Również w napomnieniach św. Pawła odnaleźliśmy tę zachętę do nieustannego trwania w dziękczynieniu, w oddawaniu chwały, w modlitwie wstawienniczej oraz w medytacji i kontemplacji.

Wszystkie formy modlitwy są doskonałym środkiem prowadzenia życia w Duchu, w relacji jedności z Ojcem, który pierwszy zaprasza nas abyśmy go szukali w izdebce swego serca. Chcemy być jak pierwsi chrześcijanie, którzy „codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca” (Dz 2, 46). Chcemy być temu wierni przeżywając okresy liturgiczne, chwaląc Pana, modląc się w potrzebach Kościoła i wszystkich ludzi. Człowiek, który się modli doświadcza rozszerzania się swojego serca na cały świat.
 

Dlatego też Eucharystia określana przez Sobór Watykański II jako „źródło i szczyt życia chrześcijańskiego” stanowi centrum naszego dnia, któremu rytm nadają modlitwa osobista i wspólnotowa. Słowo Boże karmi nas co dzień dzięki praktyce lectio divina, a adoracja Najświętszego Sakramentu zachowuje  w stałym kontakcie z Tym, który wydał samego siebie za nas. Liturgia godzin gromadzi nas na oficjum jutrzni, nieszporów i komplety. Nasze życie modlitewne inspiruje się zarówno bogactwem tradycji chrześcijańskiej, jak również duchem odnowy charyzmatycznej.