STATUTY

WSPÓLNOTY BŁOGOSŁAWIEŃSTW

Zatwierdzone przez
    Papieską Radę do Spraw Świeckich

Dnia 8-ego grudnia 2002 roku
W Uroczystość Niepokalanego Poczęcia
Najświętszej Maryi Panny
           
          

Maryja, Córa Syjonu, Matka Kościoła i nasza Matka, rodzi nas do kontemplowania tajemnic swego Syna, poprzez przylgnięcie naszego zranionego serca do Jego przebitego serca. Ona zaprasza nas do naśladowania Jej na drodze rezygnacji ze swej własnej woli oraz z egoizmu, gdyż „przez swoje posłuszeństwo stała się przyczyną zbawienia dla siebie samej i dla całego rodzaju ludzkiego” (L.G.56). Nosicielka tego, który wszystko niesie, Maryja wprowadza nas w bogactwa eucharystycznego Ciała Chrystusa, w którym łączy się uwielbienie ziemi z radością Kościoła Niebiańskiego, w którym święci i błogosławione duchy śpiewają bez końca hymn Baranka.

Życie kontemplacyjne jest łaską dającą owoce, których nie potrafilibyśmy zachować dla siebie samych: „namaszczasz mi głowę olejkiem; mój kielich jest przeobfity” (Ps 23). Przestrzeganie gościnności i jałmużny zajmuje pierwsze miejsce w naszym dzieleniu się.

Niemniej, potrzeby Kościoła i wymagania łaski mogą popychać nas w kierunku pracy bardziej apostolskiej i bardziej systematycznej ewangelizacji, wykonywanych oczywiście za pozwoleniem i pod nadzorem biskupów.
Jedynym powołaniem Wspólnoty jest wezwanie do bycia prawdziwym Ludem Bożym dążącym do życia trynitarnego, na wzór św. Teresy od Dzieciątka Jezus, która, chcąc wybrać wszystko, znajduje miejsce w sercu Kościoła, by być Miłością.

1.3.    CZŁONKOWIE

3.    Powołanie Wspólnoty Błogosławieństw jest skierowane do wszystkich członków Ludu Bożego, którzy otrzymują takie wezwanie i decydują się żyć na sposób ewangeliczny proponowany przez Wspólnotę. Istotnie, właściwym charyzmatem Wspólnoty jest ukazywanie różnorodności i komplementarności wszystkich powołań obecnych w Kościele. A zatem, gromadzi ona, zgodnie z niżej zamieszczonymi normami, wiernych wszystkich stanów: małżonków wraz z dziećmi, osoby samotne, spośród których ci, którzy odczuwają powołanie będą mogli poświęcenia się Bogu w życiu konsekrowanym dla Królestwa poprzez śluby prywatne, kapłanów i braci z powołaniem do kapłaństwa, stałych diakonów, żonatych bądź samotnych.

Oczywiście każdy podejmie próbę stosownie do stanu życia: małżeństwa muszą w pełni sprostać wymaganiom płynącym z sakramentu małżeństwa oraz z ich rodzicielskiej odpowiedzialności, kapłani pozostają wierni zaangażowaniu płynącemu z sakramentu kapłaństwa, osoby samotne muszą dać świadectwo o swej całkowitej dyspozycyjności. Wspólnym wymaganiem jest radykalizm w wyborze życia ewangelicznego oraz determinacja we wzięciu Krzyża w celu naśladowania Chrystusa.

4.    Kapłani diecezjalni mogą być przyjęci do Wspólnoty jeśli otrzymają na to zgodę swojego biskupa. Ich położenie będzie uregulowane przez prawo kościelne oraz przez niniejsze Statuty, w szczególności przez normy zawarte w rozdziale dotyczącym księży (Rozdział 5).

5.    Małżonkowie angażują się we Wspólnotę przy obopólnej zgodzie i jako para małżeńska.

6.    Osoby przynależące do jakiegoś Instytutu Życia Konsekrowanego czy też Stowarzyszenia Życia Apostolskiego nie będą mogły być przyjęte do Wspólnoty, chyba, że wcześniej zostały zwolnione ze zobowiązań w tymże Instytucie bądź Stowarzyszeniu, zgodnie z przepisami prawa.

7.    Chrześcijanie nie-katolicy mogą zostać włączeni do Wspólnoty, o ile czują się do niej wezwani i podzielają w pełni jej duchowość i jej sposób życia. Będą musieli dostosować się do niniejszych Statutów oraz do ewentualnych przepisów Dyrektorium, które ich dotyczą, pozostając pod dyscypliną w swoim własnym Kościele. Nie mogą oni pełnić funkcji zarządzania we Wspólnocie.

1. 4.    INTEGRACJA, ZAANGAŻOWANIE, ODEJŚCIA

1. 4. 1.    Wytyczne dotyczące wszystkich członków

8.    Powołanie Wspólnoty Błogosławieństw kryje w sobie wezwanie do całkowitego oddania się Chrystusowi. Wszyscy członkowie Wspólnoty, niezależnie od stanu, są wobec tego wezwani (za wyjątkiem przewidzianym przez & 20 i 21) do definitywnego zaangażowania się w nią, po upływie czasu rozeznania i formacji, składającego się z różnych etapów, określonych w poniższych paragrafach.

9.    Pierwszym etapem integracji do Wspólnoty członka stanu wolnego bądź rodziny jest staż. Polega on na pobycie w jednym z domów Wspólnoty, podczas którego kandydat dzieli swe życie i otrzymuje podstawową formację odnośnie duchowości i reguły życia Wspólnoty. Staż trwa przynajmniej rok. „Pasterz” domu (& 153) jest tym, który przyjmuje kogoś jako stażystę.

10.    Każdy stażysta może swobodnie odejść ze Wspólnoty. W przypadku, gdy Pasterz domu uzna, że stażysta nie integruje się w zadowalający sposób w życie Wspólnoty, może przerwać staż.

11.    Staż przechodzi w drugi etap integracji, jakim jest postulat. Trwa on przynajmniej dwa lata. Polega na dalszej formacji do życia we Wspólnocie, zgodnie z programem Dyrektorium. Do postulatu przyjmuje Pasterz domu w porozumieniu z Radą domu (& 189nn).

12.    Każdy postulant może swobodnie opuścić Wspólnotę.

13.    Postulant może zostać poproszony o opuszczenie Wspólnoty ze uzasadnionych powodów: w przypadku, gdy jego zachowanie jest sprzeczne z duchem i regułą Wspólnoty, jeśli z biegiem czasu okazuje się, że nie ma on prawdziwego powołania czy też jego integracja we Wspólnotę nie dokonuje się w sposób zadowalający. Postulant, który czuje się niesłusznie odesłany, może odwołać się do Moderatora prowincjalnego.

14.    Po upływie okresu postulatu, kandydat (bądź małżeństwo) składa pierwsze zaangażowanie na okres trzech lat, stając się „zaangażowanym czasowo”. To zaangażowanie odbywa się podczas uroczystej liturgii w obecności Pasterza domu, według rytuału określonym w Dyrektorium, poprzez który kandydat zobowiązuje się do życia zgodnie z duchem i regułą Wspólnoty.

15.    Do zaangażowania czasowego dopuszcza Pasterz domu w porozumieniu z Radą domu i z Moderatorem prowincjalnym (& 207). Po upływie trzech lat, jeśli osoba nie czuje się gotowa bądź też nie została dopuszczona do przyrzeczenia na całe życie, zaangażowanie czasowe może ulec przedłużeniu, ale nie przekraczając trzech lat, za wyjątkiem szczególnych przypadków, za zgodą Moderatora prowincjalnego.

16.    Zaangażowany czasowo, pragnący opuścić Wspólnotę, przedstawia swój zamiar Pasterzowi domu, od którego jest zależny, który zaprasza go do modlitwy i do rozpatrzenia swej decyzji wobec Boga. Jeśli obstaje przy swoim zamiarze, będzie musiał listownie poinformować o tym Moderatora prowincjalnego i opuścić Wspólnotę.

17.    Jeśli zaangażowany czasowo poważnie i nagminnie narusza zasadnicze punkty reguły Wspólnoty, bądź też okazuje się, że brakuje mu właściwości fizycznych, psychologicznych i duchowych, wymaganych do uczestnictwa w życiu wspólnotowym, Pasterz może zażądać, żeby odszedł. W celu powzięcia takiej decyzji, Pasterz musi skonsultować się z Radą domu i uzyskać zgodę Moderatora prowincjalnego i jego Rady oraz poinformować na piśmie Moderatora generalnego. Osoba, która uważa się niesłusznie wydalona może odwołać się do Moderatora generalnego.

18.    Po upływie okresu zaangażowania czasowego, kandydat składa zaangażowanie definitywne we Wspólnocie. Zaangażowanie jest składane podczas uroczystości liturgicznej w obecności Pasterza, braci i sióstr danego domu, zgodnie z rytuałem wyznaczonym przez Dyrektorium. Składający je zobowiązuje się pozostać na zawsze we Wspólnocie w wierności jej duchowi i poszanowaniu reguły jej życia.

19.    Osoba może tylko wówczas definitywnie zaangażować się we Wspólnotę, gdy wybrała jej sposób życia, innymi słowy, jeśli jest w małżeństwie lub zdecydowała się w sposób ostateczny na życie w celibacie, zgodnie z jedną z form konsekracji celibatu proponowanych przez Wspólnotę. (Zob. rozdział 4)

20.    Osoba żyjąca w celibacie, pragnąca przynależeć do Wspólnoty, pozostając zarazem otwartą na możliwość zawarcia małżeństwa, zamiast zaangażowania definitywnego, dokona pod koniec zaangażowania czasowego „zaangażowania permanentnego”. To zaangażowanie będzie cicho odnawiane z roku na rok, chyba, że propozycja zawarcia małżeństwa z osobą, która nie chce żyć we Wspólnocie, spowoduje jej odejście ze Wspólnoty.

21.    Osoba żyjąca w separacji małżeńskiej składa również zaangażowanie czasowe, pozostając otwartą na możliwość ponownego podjęcia wspólnego życia poza Wspólnotą.

22.    Brat lub siostra, którzy kroczą w kierunku konsekracji w celibacie, a którzy nie doszli jeszcze do ślubów wieczystych, składają również zaangażowanie permanentne, na zakończenie etapu zaangażowania czasowego we Wspólnocie. Ich zaangażowanie we Wspólnotę przejdzie w zaangażowanie definitywne z chwilą złożenia ślubów wieczystych. (Por. & 107)

23.    Prawa i obowiązki osób zaangażowanych permanentnie są takie same jak zaangażowanych definitywnie, (w szczególności możliwość uczestniczenia w spotkaniach i zgromadzeniach Wspólnoty oraz czynny udział w wyborach) za wyjątkiem wskazówki przeciwnej Statutom lub Dyrektorium. Nie są zobowiązani do zrzeczenia się swych dóbr, co zostało omówione w  & 67, ale mogą, jeśli zechcą, pozostawać w kwestii gospodarczej w takim samym położeniu co zaangażowani czasowo.

24.    W celu dopuszczenia kogoś do złożenia zaangażowania definitywnego bądź permanentnego, Pasterz musi posiadać zgodę Rady domu oraz Moderatora prowincjalnego i jego Rady.
25.    Jeśli osoba zaangażowana definitywnie nosi się z zamiarem opuszczenia Wspólnoty, Pasterz musi zachęcić ją do poważnego przemyślenia swej decyzji, do podjęcia modlitwy oraz do skorzystania z pomocy w rozeznaniu woli Bożej odnośnie do swego życia. Jeśli osoba obstaje przy swej decyzji, musi złożyć pisemną prośbę o dyspensę od złożonego przyrzeczenia na ręce Moderatora generalnego Wspólnoty.

26.    Jeśli osoba, zaangażowana definitywnie bądź permanentnie, narusza nagminnie, poważnie i w zasadniczych punktach regułę Wspólnoty oraz nie zmienia swego postępowania pomimo licznych napomnień ze strony Pasterza – a następnie, w razie konieczności, Moderatora prowincjalnego – może zostać usunięta ze Wspólnoty. Decyzję o usunięciu podejmuje Moderator generalny w porozumieniu z Radą generalną. Nim decyzja zostanie podjęta, osoba, której ona będzie dotyczyć, ma możliwość, jeśli tego pragnie, wytłumaczyć się wobec Moderatora generalnego i jego Rady.

27.    Każdy członek, który opuszcza Wspólnotę bądź zostaje z niej usunięty, jest otoczony modlitwą wszystkich. Wspólnota będzie czuwać nad jego powrotem do życia społecznego, wraz z konieczną pomocą finansową, zwłaszcza w przypadku, gdy chodzi o rodzinę. Niemniej, nie może zażądać od Wspólnoty zwrotu kosztów za pracę wykonywaną podczas jego pobytu we Wspólnocie, ani zwrotu darów jej ofiarowanych, jeśli zostały dane w zgodzie ze Statutami oraz z prawem kanonicznym i cywilnym.

28.    Zobowiązania, o których mowa wyżej, dotyczą nie tylko pojedynczego domu, ale odnoszą się do całej Wspólnoty, a zatem obowiązują również wtedy, gdy kandydat zmienia dom.

1. 4. 2.     Zaangażowanie małżeństw i rodzin

29.    Mianem małżeństw i rodzin wspólnotowych nazywa się osoby ze Wspólnoty związane sakramentem małżeństwa wraz z dziećmi. Reguły określone dla rodzin ze Wspólnoty dotyczą również wdowców i wdów z dziećmi oraz osób bez współmałżonka, które mają dzieci na utrzymaniu. Rodzina wspólnotowa sama stanowi małą wspólnotę, która jako taka jest przyjmowana i szanowana, kiedy odpowiada na wezwanie Pana do zaangażowania się we Wspólnotę Błogosławieństw. To poprzez zaangażowanie rodziców, które musi zostać wspólnie podjęte przy obopólnej zgodzie, rodzina zostaje, etap po etapie, włączona do wielkiej rodziny, jaką jest Wspólnota.

30.    Wejście rodziny do Wspólnoty jest możliwe tylko wówczas, gdy jest ono pozytywnie przeżywane przez dzieci. (Por. & 90)

31.    Małżonkowie angażują się przy obopólnej zgodzie, jeśli jeden z małżonków chce opuścić Wspólnotę, współmałżonek będzie musiał przyjąć jego decyzję i również opuścić Wspólnotę.

32.    Kiedy brat lub siostra zaangażowani permanentnie pobierają się wewnątrz Wspólnoty, mogą natychmiast dokonać zaangażowania czasowego jako małżeństwo. Będą mieli przynajmniej rok czasu, zanim zaangażują się definitywnie we Wspólnotę jako rodzina, na zgłębienie specyfiki tożsamości oraz posłannictwa rodziny wspólnotowej. Jeśli brat lub siostra nie są zaangażowani permanentnie bądź też każdy z nich jest na innym etapie integracji, Moderator prowincjalny jest tym, który za zgodą Pasterza i referenta Prowincjalnego do spraw rodzin (& 93), określa czas trwania każdego z etapów integracji, mając na uwadze zaangażowanie czasowe.

1. 4. 3.     Zasady obowiązujące przy przyjmowaniu członków

33.    Przed przyjęciem na stażystę kogoś, kto odbywał już próbę w innym domu, który mu nie odpowiadał, należy postępować ostrożnie, czerpiąc informacje od Pasterza tamtejszego domu. Podobnie, jeśli Pasterz ma podjąć decyzję dotyczącą jakiegoś etapu zaangażowania kogoś, kto niedawno przybył do jego domu, będzie musiał skonsultować się z jego uprzednim Pasterzem.

34.    Przed przyjęciem na stażystę kogoś, kto przychodzi z innej wspólnoty, Instytutu Życia Konsekrowanego lub Stowarzyszenia Życia Apostolskiego, należy dowiedzieć się o powód opuszczenia wspólnoty oraz zapoznać się z przepisami kanonicznymi określającymi położenie. Kapłan może zostać przyjęty na stażystę wyłącznie za zgodą swego Biskupa bądź też kompetentnego przełożonego kościelnego.

35.    Nie należy w żadnym wypadku, z przyczyn próby zaradzenia jakimś potrzebom, przyjąć osób, które nie mają prawdziwego powołania do Wspólnoty Błogosławieństw. Będziemy wymagający w badaniu autentyczności powołania, które musi przejawiać się w prawdziwym pragnieniu całkowitego oddania się Bogu, nie praktykując jednak jakiegoś „elitaryzmu”, w taki sposób, by przyjmować osoby, nawet po ludzku ubogie, które mają prawdziwe powołanie.

20.     PRAWA I OBOWIĄZKI DOTYCZĄCE WSZYSTKICH CZŁONKÓW

2. 1.    ELEMENTY OGÓLNE

36.    Wszyscy członkowie Wspólnoty, niezależnie od stanu, zobowiązują się żyć zgodnie z duchem Wspólnoty oraz przestrzegać niniejszych Statutów. A zatem będą dążyć do życia według zasad pierwotnego Kościoła, gdzie chrześcijanie stanowili jedno serce i jednego ducha. Idąc za ich przykładem, każdy musi pozostać wierny nauce apostołów i ich następcom, braterskiej komunii, jaką zapewnia przestrzeganie posłuszeństwa, miłosierdziu względem wszystkich, przyjmowaniu ubogich naszych czasów, wspólnemu dzieleniu dóbr i dochodów, rezygnacji z osobistej własności, wreszcie prowadzeniu intensywnego życia modlitwy, zasługującego na miano powołania kontemplacyjnego. W zamian za to, każdy z członków Wspólnoty otrzymuje w darze modlitwę i pomoc braterską całej Wspólnoty. Korzysta z utrzymania materialnego, jest wspomagany na drodze wzrostu duchowego i korzysta z wszystkich środków formacji i pogłębienia wiary proponowanych mu przez Wspólnotę odpowiednio do stanu, w jakim żyje, od funkcji pełnionej we Wspólnocie i od rodzaju wykonywanej pracy, wszystko odbywa się zgodnie z obowiązującymi Statutami.

37.    Wspólnota będzie miała na uwadze całkowite poszanowanie praw swych członków, w szczególności te, które Kodeks Prawa kanonicznego przyznaje wiernym.

2. 2.     ŻYCIE W JEDNOŚCI Z BOGIEM POPRZEZ MODLITWĘ

Wierne praktykowanie modlitwy

38.    Pośród wszystkich obowiązków dotyczących członków Wspólnoty w związku z ich własnym powołaniem, najważniejszym i najbardziej leżącym na sercu Pasterzom jest pobudzanie do prowadzenia życia w jedności z Bogiem, opartego na modlitwie wspólnotowej i osobistej; każda inna działalność członków Wspólnoty, zarówno działalność apostolska jak i zawodowa, muszą być zakorzenione w modlitwie.

39.    Pierwszym zadaniem członków Wspólnoty jest systematyczne życie modlitwy. Codziennie, każdy członek Wspólnoty ma poświęcić jedną godzinę na modlitwę w ciszy twarzą w twarz z Bogiem, o ile to tylko możliwe przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Każdy podejmie konkretne środki, ażeby modlitwa, jaką jest rozmyślanie stała się miejscem autentycznego wzrostu duchowego oraz przemieniającego spotkania z Bogiem w celu dojścia do zjednoczenia z Nim: zdeterminowanie w wiernym trwaniu, zastosowanie środków formowania do modlitwy proponowanych przez Wspólnotę, otwartość serca przed towarzyszem duchowym. Jako mistrzów życia modlitwy członkowie Wspólnoty będą brali świętych, u których Kościół rozpoznał wyjątkowy charyzmat w tej dziedzinie, w szczególności świętych Karmelu. Zadaniem Pasterzy jest czuwać, ażeby duch modlitwy był żywy w domu, żeby wszyscy bracia i siostry dysponowali pomocą konieczną dla ich osobistego wzrostu w życiu zjednoczonym z Bogiem. Będą troszczyć się o to, żeby w domach panował klimat skupienia, by przestrzegano milczenia w wyznaczonych chwilach i miejscach, pozwalających na życie w obecności Bożej. W rozkładzie dnia każdego domu musi być uwzględniony czas przeznaczony na czytanie duchowe oraz możliwość regularnych pustyni.

Modlitwa liturgiczna

40.    Modlitwa wspólnotowa i brewiarzowa stanowią jeden z istotnych wymiarów życia każdego domu i każdy musi starać się o wierne i gorliwe uczestnictwo w niej, nie zwalniając się bez powodu ani bez pozwolenia z chwil modlitwy wspólnotowej.

41.    Należy troszczyć się o piękno modlitwy wspólnotowej oraz o jakość śpiewu, ażeby nasz ziemski kult, przedsmak i udział w liturgii niebieskiej, mógł być odzwierciedleniem czegoś z uroku tej nieskończonej chwały, którą przepełnione jest górne Jeruzalem. Modlitwa wspólnotowa ma być także błaganiem za Kościół oraz wszystkie potrzeby świata. W szczególności mają być powierzane podczas nocnej modlitwy, o ile to możliwe, ważne sprawy wymagające wstawiennictwa powierzone przez Pana Wspólnocie: modlitwa o przyspieszenie przyjścia Chrystusa w chwale, o głoszenie Ewangelii, o jedność Kościoła, o powołania oraz o wypełnienie zamiarów Bożych względem narodu izraelskiego.

Eucharystia i sakramenty

42. Szczytem życia liturgicznego jest Eucharystia. Trzeba troszczyć się o to, by miała centralne znaczenie w życiu każdego domu oraz w życiu osobistym każdego z członków.

43.    W miarę możliwości, uczestnictwo w Eucharystii winno być codzienne. Należy się starannie do niej przygotowywać w skupieniu i poprzez częste praktykowanie spowiedzi. Po każdorazowym przyjęciu Eucharystii następuje wystarczająca chwila dziękczynienia w ciszy. W przypadku sprawowania Eucharystii w domach Wspólnoty, szczególną uwagę zwróci się na dostojeństwo jej sprawowania, przejawiające się przede wszystkim w godnych, pełnych szacunku postawach, w pięknie śpiewów, w wystroju Kaplicy oraz przedmiotach kultu.

44.    Przechowywanie, wystawianie i chowanie Najświętszego Sakramentu w domach wspólnotowych ma się odbywać zgodnie z obowiązującym regulaminem liturgicznym, za pozwoleniem miejscowego Ordynariusza i według wskazówek (por. Kan. 934, & 1,2° i 1226 CIC). Zawsze będziemy czuwać, aby sposób wykonywania tych czynności świadczył o głębokiej miłości wszystkich do Eucharystii oraz o wielkim szacunku dla świętości tej tajemnicy.

45.    Eucharystia powinna być jak najczęściej sprawowana we wspólnotowej Kaplicy. W niedzielę będziemy uczestniczyć we Mszy w parafii, chyba, że jakaś konieczność duszpasterska uniemożliwiałaby to.

46.    Będziemy często korzystać z Sakramentu Pokuty, jako z uprzywilejowanego środka ciągłego nawracania się i oczyszczania serca.

2. 3.        POBOŻNOŚĆ MARYJNA

47.    Od samego początku Wspólnota żywi przekonanie o swej przynależności do Matki Bożej. W ciągu lat doświadczyła jak bardzo Pan pragnie w tych czasach rozprzestrzeniać swą miłość miłosierną przez ręce Niepokalanej. Wobec tego, w każdym domu będzie kultywowana synowska miłość względem Maryi oraz dziecięca ufność w Jej macierzyńskie pośrednictwo. Każdy będzie zachęcany do ofiarowania się Trójcy Świętej przez Jej ręce po linii duchowości maryjnej św. Ludwika Marii Grignon de Monfort. Modlitwa różańcowa będzie zajmowała ważne miejsce we wszystkich domach.

2. 4.        ŻYCIE BRATERSKIE

48.    Wszyscy członkowie Wspólnoty angażują się, ażeby prawdziwe życie braterskie zajmowało uprzywilejowane miejsce, jako jeden z najcenniejszych darów Pana, potwierdzając przez to prawdziwość słów Psalmu 133: „Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem”. Będą czynić wszystko, co w ich mocy, by stanowić jedno serce i jednego ducha, nosząc brzemiona jedni drugich, miłując się miłością radosną, prostą i czystą; każdy dom Wspólnoty winien dążyć, by stworzyć, wokół swego Pasterza, prawdziwą rodzinę, na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu. W pokorze będą sobie nawzajem poddani, nikt nie będzie szukał własnej korzyści, ale każdy będzie przedkładał dobro swego brata ponad własne dobro. Wobec nieuniknionych trudności we wspólnym życiu, nie będą skupiać się na sobie, ani poszukiwać wyłącznie ludzkich rozwiązań, ale znajdować środki przezwyciężania konfliktów i nieporozumień w modlitwie i przebaczeniu, potrafiąc wspólnie uklęknąć przed Panem, by pokornie i z wiarą prosić Go o łaskę, by mogli się kochać, w przekonaniu, iż Bóg niczego nie odmawia tym, którzy zgodnie o coś proszą w Jego imię.

49.    Różnorodność wewnątrz domów jest darem, gdyż przynależy do charyzmatu Wspólnoty i pozwala ujawnić piękno komplementarności między mężczyznami i kobietami, zamierzonej przez Stwórcę. Jest ona zarazem wyzwaniem gdyż wymaga ogromnej czujności, szczególnie od tych, którzy wybierają celibat dla Królestwa niebieskiego. Ażeby ta różnorodność mogła być źródłem rozwoju dla osób i ich powołania, pewne warunków muszą być spełnione. W szczególności będziemy czuwać nad rozmieszczaniem powierzchni Wspólnoty z mądrością i ostrożnością, jak również będziemy mieć na względzie szacunek dla różnic psychologicznych mężczyzn i kobiet w przydziale prac i obowiązków.

50.    Troską i miłością zostaną otoczeni bracia i siostry, którzy są chorzy, starsi, niepełnosprawni, unikając umieszczania ich na marginesie i nie dając im odczuć, że są nie potrzebni. Będzie się na nich patrzeć jak na obecność Chrystusa cierpiącego pośrodku nas, jako na najlepszą, najbardziej owocną cząstkę ciała wspólnotowego.

2. 5.        POSŁUSZEŃSTWO I SPRAWOWANIE WŁADZY

51.    Każdy członek Wspólnoty zobowiązuje się żyć dla miłości Jezusa, którego jedyną wolą, była wola Ojca, chcąc uwolnić się od swej własnej woli, by móc wejść w całkowitą uległość Duchowi Świętemu, w pokorne i pełne zaufania posłuszeństwo swoim przełożonym we Wspólnocie, w szczególności Pasterzowi domu, w którym mieszkają. Składając obietnicę posłuszeństwa, wybiera w wolności przynależność do tego, co mu będzie zlecone, a co będzie zgodne z prawem Kościoła i z niniejszymi Statutami. Tym duchem uległości mają być przesiąknięte również stosunki z Kościołem, zwłaszcza z Ojcem Świętym i z Biskupami. Aby żyć tym posłuszeństwem jak łaską, będzie się ożywianym prawdziwym duchem wiary w Boga, który każe współdziałać w dobrem z tymi, którzy zapierają się samych siebie, by Mu się całkowicie oddać.

52.    Bracia i siostry będą z prostotą, wolnością i zaufaniem dzielić się swymi ewentualnymi trudnościami w spełnianiu tego, o co ich poproszono, unikając jednakże wszelkiego ducha negatywnej krytyki i kontestacji w celu ustalenia ze swymi odpowiedzialnymi prawdziwego dialogu umożliwiającego lepsze rozeznanie woli Bożej.

53.    Odpowiedzialni wszystkich szczebli, a w szczególności Pasterze, będą sprawować swą władzę w bojaźni Pańskiej. Będą starannie czuwać nad pozbyciem się wszelkiego ducha dominacji i szukania własnych korzyści, mając tylko na celu wypełnienie woli Bożej, wierność Wspólnoty własnemu powołaniu oraz dobro duchowe braci i sióstr, których mają kochać uważną, ojcowską miłością. Będą starać się działać bez względów ludzkich, nie szukając przywiązywania do siebie braci i sióstr, ani podobania się komukolwiek, nikogo nie wyróżniając, mając przed oczyma wyłącznie chwałę Bożą i prawdziwe dobro dusz. Będą sprawować swą władzę z łagodnością i życzliwością, starając się stworzyć klimat wzajemnego zaufania i współpracy, we wspólnym poszukiwaniu woli Bożej wraz z tymi, których im powierzono, w taki sposób, by mogli czuć się zawsze wolni w otwarciu się przed nimi ze swych trudności i w przedstawieniu im w prostocie własnych sugestii.

54.    W przypadku rodzin, sposób sprawowania władzy, jak też sposób życia w posłuszeństwie zawsze będzie miał w poszanowaniu jedność małżonków, dobro dzieci, naturalny autorytet rodziców względem dzieci, prawdziwą autonomię wewnętrzną rodziny oraz będzie miał na uwadze dowartościowanie roli ojca i matki rodziny (Por. & 88).  
55.    Odpowiedzialni będą czuwać nad poszanowaniem wolności, jaka mają bracia i siostry w otwieraniu się przed Wizytatorami (& 195nn) i przed odpowiedzialnymi wyższego szczebla o ile tego pragną, jak i przed władzą kościelną, o ile to konieczne.

56.    Jeśli do kompetencji jakiejś Rady bądź też Stowarzyszenia należy podejmowanie jakichś decyzji, dokonywać to się będzie zawsze w klimacie modlitwy, nasłuchiwania Ducha Świętego, w pragnieniu jednomyślności, ale zarazem w klimacie wolności w wyrażaniu się i pełnej szacunku uwagi z punktu widzenia każdego.

57.    W różnych instancjach zarządzania (Rada domu, Rada prowincjalna, Rada generalna i inne), będzie się niezwykle wyczulonym na badanie położenia osób, na zachowanie ogromnej dyskrecji, na nie ujawnianie rzeczy ukazanych w zakresie towarzyszenia duchowego, na dzielenie się wyłącznie tym, co ściśle konieczne w celu powzięcia decyzji, tak, żeby zawsze był zagwarantowany członkom Wspólnoty klimat szacunku dla osób i poufałości, który pozwoli im bez obaw i z zaufaniem otwierać się przed swymi towarzyszami i odpowiedzialnymi.

2. 6.        SPOWIEDŹ, TOWARZYSZENIE DUCHOWE,
RELACJA Z PASTERZEM

58.    Będzie się czuwać nad tym, ażeby w każdym z domów Wspólnoty, bracia i siostry mieli możliwość spowiadania się dostatecznie często i regularnie, u spowiedników, którzy rozumieją powołanie Wspólnoty i odznaczają się znajomością dróg duchowych. Będzie się czuwać nad tym, ażeby, jeśli to konieczne, mogli udać się do innych spowiedników niż zwyczajni spowiednicy domu. Będzie się szanować ich wolność w wyborze spowiednika.

59.    Pasterz domu, jeśli też jest kapłanem, nie będzie spowiednikiem zwyczajnym braci i sióstr domu. Będzie mógł ich spowiadać tylko w razie wyjątkowej konieczności.

60.    Będziemy starannie oddzielać we Wspólnocie funkcję zarządzania od funkcji towarzyszenia duchowego, tak, by kwestie sumienia mogły być wyraźnie oddzielone od ludzkiego osądu oraz, by jedna osoba nie pełniła obu funkcji względem jednego brata lub siostry, chyba, że na drodze wyjątku.

61.    W czasie swej formacji, członkowie Wspólnoty, w celu prawidłowego rozeznania powołania i wkroczenia na drogę realizacji jego specyficznej odmiany, mają zapewnione towarzyszenie duchowe osób ze Wspólnoty, którym ta praca została powierzona ze względu na dostateczną dojrzałość, formację i doświadczenie. Po złożeniu zaangażowania definitywnego lub permanentnego, każdy będzie mógł w sposób całkowicie wolny wybierać swego towarzysza duchowego.

62.    Każdy członek Wspólnoty będzie starał się stworzyć ze swym Pasterzem relację synowskiego zaufania, pełną prostoty i otwartości. W ten sposób łaska ojcostwa, towarzysząca zwykle funkcji Pasterza, zostanie rozlana z korzyścią dla wszystkich braci i sióstr. Pozwoli to Pasterzowi na sprawowanie władzy opartej na dialogu i wzajemnym zaufaniu oraz na bycie na bieżąco tego, czym żyje osoba w swym kroczeniu duchowym, aby zapewnić dobrą integrację w życiu domu i uniknąć np. Narzucania prac, którym nie może sprostać z powodu tego, czym żyje wewnątrz.

2. 7.     UBÓSTWO I PODZIAŁ DÓBR

Zasady

63.    Przez złożenie przyrzeczenia ubóstwa, wszyscy członkowie Wspólnoty rezygnują, w sposób wolny, z posiadania jakiejkolwiek własności osobistej, wszystko oddając do wspólnego użytku, idąc za przykładem pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej. Chcą być wolni od wszelkiego przywiązania do dóbr tego świata, aby Bóg był ich bogactwem i ich nadzieją. Przy tym, starają się sprostać swoim potrzebom poprzez pracę, chcą żyć ufnym zawierzeniem Opatrzności, szukając wpierw Królestwa Bożego w przekonaniu, że wszystko inne będzie im przydane w nadmiarze przez Ojca Niebieskiego, który zna potrzeby swoich dzieci i stale troszczy się o nie. Wybierają styl życia wyraźnie różniący się od światowego prostotą i trzeźwością, dobrowolnie przyjmując wszelkie wyrzeczenia związane ze swym powołaniem czy też z okolicznościami życia. Chcą nie tylko zrezygnować ze swych osobistych bogactw, lecz także, niezależnie od tego czy przyszli z wieloma bogactwami czy też nie, będą unikać jakiegokolwiek egoistycznego korzystania z dóbr, danych do ich dyspozycji przez Wspólnotę oraz zachować ducha ubóstwa jako normę przez całe swe życie wspólnotowe.

Konkretne warunki zastosowania

64.    Stażyści i postulanci (& 9 i 11) zachowują całkowite posiadanie swych dóbr oraz swobodne operowanie swymi ewentualnymi dochodami. Wymaga się od nich tylko dostosowania się do stylu życia Wspólnoty oraz nie obciążania jej wydatkami, które mogą sami pokryć, wszystko zaś rozpatrywane jest wraz z Pasterzem w prawdzie i szczerości. Wspólnota nie przyjmie od nich datków z sum lub dóbr o znacznej wartości, zgodnie ze wskazówkami Dyrektorium, tak, by zachować pełnię wolności wobec nich, a zarazem, aby uniknąć nieostrożności czy też nadmiaru w rezygnacji z dóbr.

65.     Pasterz domu nie może przyjąć jako stażystów osób posiadających poważne długi, chyba, że za zgodą Moderatora generalnego.

66.    Począwszy od przyrzeczenia czasowego (& 14), każdy członek Wspólnoty zobowiązany jest żyć dzieląc dobra według następujących zasad:

-    Będzie na utrzymaniu Wspólnoty w zakresie prawowitych potrzeb, zgodnie z zasadami określonymi przez Dyrektorium, które mogą być różne w zależności od kraju. (Por. & 248)

-    Zasadniczo ma przelewać swoje dochody do wspólnej kasy domu (wypłaty, emerytury, renty, czynsze, ubezpieczenia), oraz otrzymywane datki. Nie może nimi dysponować dla własnego użytku, chyba, że za pozwoleniem swego Pasterza.

-    Zachowa na własność swe dobra patrymonialne bądź dobra, które może otrzymać przez spadek lub w inny sposób, lecz w miarę możliwości powierzy gospodarowanie nimi wybranej osobie. O ile byłoby to niemożliwe bądź niepożądane, sam będzie nadal nimi gospodarował. W sposób wolny zdecyduje kto ma dysponować korzystaniem z nich i ich użytkowaniem, jednak w przejrzystości i prawdzie wobec swego Pasterza.

-    Wspólnota nie przyjmie znacznych datków na własną korzyść od osoby mającej zaangażowanie czasowe.

67.    W chwili złożenia przyrzeczenia wieczystego, każdy członek Wspólnoty będzie musiał całkowicie ogołocić się z dóbr, które jeszcze posiada jako własność osobistą, ogołocenie, które musi być ważne w prawie cywilnym. Będzie musiał uczynić to wyrzeczenie na rzecz Wspólnoty lub jakiegoś z jej apostolatów. Jest także wolny, by to zrobić na rzecz jakiejś innej osoby fizycznej bądź prawnej, po uprzednim poinformowaniu Pasterza i poproszeniu go o zdanie i pod warunkiem, że to nie krzywdzi nikogo, nie będąc ukrytym środkiem zapewnienia sobie możliwości powrotu wstecz, a będąc przywilejem autentycznych potrzeb. Podobnie rzecz ma się z wszystkimi dobrami patrymonialnymi, które stać się jego własnością w późniejszym czasie drogą dziedziczenia bądź w inny sposób.

68.    Jeśli idzie o osoby żyjące w małżeństwie, wszelkie zrzeczenie się dóbr winno być zgodne z ustawodawstwem kanonicznym i cywilnym każdego kraju chroniąc praw dzieci w przypadku darowizn. W każdym stanie przyczyn, słuszna część dóbr, których się zrzekła, będzie zarezerwowana dla dzieci, które posiada lub będzie posiadać w przyszłości, zgodnie z wytycznymi Dyrektorium. W przypadku małżeństw bezdzietnych, które już nie mają możliwości, by mieć dzieci ani by je adoptować, będziemy postępować tak jak w przypadku osób samotnych.

69.    W stylu życia domów Wspólnoty, unikać się będzie wszystkiego, co pachnie luksusem bądź duchem tego świata. Poszukiwać się będzie prostoty w prowadzeniu domów, w przyrządzaniu pokarmów, w rozrywkach, ubraniu, w taki sposób, żeby ubodzy czuli się dobrze pośród nas.

2. 8.        CZYSTOŚĆ

70.    Wszyscy członkowie Wspólnoty zobowiązują się żyć formą czystości stosownie do swego powołania i warunków życia, zgodnie z doktryną Kościoła, dotyczącą celibatu konsekrowanego dla Królestwa, sakramentu małżeństwa oraz czystości małżeńskiej.

71.    W sposobie życia, lekturach, rozrywkach, dysponowaniu miejscami zamieszkania, ubraniach, korzystaniu ze środków komunikacji jak telewizja, będzie się unikać wszystkiego, co mogłoby zakłócać zmysły i wystawiać czystość na niebezpieczeństwo. Chronić się będzie przed próżną ciekawością, przed zajęciami obcymi naszemu powołaniu, przed powierzchownym i niepotrzebnym gadulstwem, przed niedbałością w postawach, przed niepokojem i hałasem, przed sądami, zachowując serce czyste i wolne od wszystkiego, co mogłoby być rozproszeniem w wewnętrznej komunii z Tym, który jest Oblubieńcem naszych dusz.

72.    W dziedzinie uczuciowości, każdy, niezależnie od swego życiowego położenia, zgodzi się na niedostatki i wyrzeczenia, jakie nakazuje mu wierność powołaniu bądź okolicznościom życia. Będzie w tym widział okazję do uczenia się kochać miłością czystą i bezinteresowną, zgodnie z nauką Ewangelii oraz okazję do uprzywilejowania w swej uczuciowości Pana, który wzywa nas do miłowania Go z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił, jak i „tych, którzy nie mają czym nam się odwdzięczyć” (Łk 14, 14).

73.    Osoby konsekrowane, po okresie wymaganej dojrzałości, zobowiązują się złożeniem ślubu do życia w całkowitej wstrzemięźliwości dla Królestwa, składając swe ciało i serce jako ofiarę uwielbienia Boga (& 95).

74.    Osoby zamężne będą się starać prowadzić swe życie małżeńskie zgodnie z nauką Kościoła. Pozwolą Duchowi Świętemu przeniknąć i całkowicie oświecić ich relacje małżeńskie i uczuciowe, tak, by wyrażało prawdziwy dar z siebie czyniony sobie nawzajem oraz Bogu.

75.    Ci, którzy jeszcze nie dokonali wyboru między małżeństwem a celibatem, będą trwali w czystości i wstrzemięźliwości, gotowi do daru, do jakiego Bóg ich powoła.

2.9.        POBYT W DOMACH

76.    Prawidłowo, wszyscy członkowie Wspólnoty są przyłączani do jednego domu, w którym przebywają, pod władzą Pasterza tegoż domu.

77.    Aby przejść na stałe do innego domu, potrzebne jest zezwolenie obu Pasterzy oraz odpowiednich Moderatorów prowincjalnych. Moderator domu zostanie poinformowany o każdej zmianie.

78.    Samotny członek Wspólnoty nie może mieszkać poza jednym z jej domów, za wyjątkiem ważnych powodów (studia, konieczność rodzinna, apostolat, problemy zdrowotne, czas szabatowy), za zgodą Pasterza. Aby przebywać więcej niż trzy kolejne miesiące poza domem, potrzebne jest także pisemne zezwolenie Moderatora prowincjalnego. Ten, kto przebywa poza Wspólnotą, dołoży wszelkich starań, ażeby utrzymać rytm modlitwy i rozmyślania stosownie do swego wspólnotowego powołania. Zostanie przyłączony do swego Pasterza, bądź też bezpośrednio do Moderatora prowincjalnego, który będzie czuwać nad jego położeniem zarówno na płaszczyźnie duchowej jak i materialnej, utrzymując z nim regularny kontakt.

79.    Potrzeby właściwe dla wzrostu rodziny lub jednego z jej członków mogą ją doprowadzić wyjątkowo i na określony czas do zamieszkania w miejscu oddalonym geograficznie od domu, do którego należy. Przy pomocy umowy z Pasterzem domu zostaną uzgodnione wymagania, których będą przestrzegać małżonkowie, by wytrwać w radykalizmie swego powołania oraz zostaną ustalone środki, za pomocą których bracia i siostry będą ich podtrzymywać i towarzyszyć im.

80.    Wszyscy członkowie Wspólnoty będą mogli skorzystać z pobytu poza domem na czas odpoczynku i odprężenia, kontaktów z rodziną, a także rekolekcji duchowych, dostosowanych do wymagań każdego stanu życia, zgodnie ze wskazaniami Dyrektorium..

2.10.        PRACA

81.    Każdy członek Wspólnoty przeznaczy na pracę czas, jaki został mu przydzielony zgodnie z rozkładem zajęć domu. Praca każdego będzie określona przez Pasterza i Radę domu w zależności od kwalifikacji i potrzeb domu, Prowincji lub całej Wspólnoty. Niezależnie od tego czy będzie to praca wewnątrz czy też na zewnątrz Wspólnoty, praca fizyczna czy też działalność apostolska bądź charytatywna, brat lub siostra przyjmie powierzoną mu pracę w duchu odpowiedzialności i wspaniałomyślności w darze z siebie, całym sercem wkładając swe zdolności na służbę Panu i swym braciom i siostrom.

82.    Co się tyczy ojców i matek rodziny, w ich dialogu z Pasterzem, poprzedzającym każdą decyzję odnośnie do pracy bądź też zlecony obowiązek, będziemy szukać obopólnej zgody, uwzględniając zarówno potrzeby domu, osób, o których mowa jak też konsekwencje tych decyzji dla dzieci. Będziemy starać się o to, by prace zlecone przez Wspólnotę każdemu z rodziców były powodem ich docenienia w oczach dzieci.

83.    W doborze prac i w organizacji pracy będzie się nakłaniać do wymagań odpowiedzialności i ducha inicjatywy, oraz będzie się brać pod uwagę rozwój duchowy i ludzki każdego brata i siostry, czyniąc przywilej kryteriom duchowym w harmonii z powołaniem kontemplacyjnym i apostolskim Wspólnoty, unikając namiętności, niepokoju, nadmiernego poszukiwania zwrotu i korzyści, czy też jeszcze nadmiernej aktywności, która spychałaby na dalszy plan życie modlitwy.

3.    MAŁŻEŃSTWA I RODZINY WE WSPÓLNOCIE

3.1.    POWOŁANIE RODZINY WE WSPÓLNOCIE

84.    Założona przez małżonków, Wspólnota uważa połączenie różnych stanów życia za istotny wymiar swego charyzmatu, a więc swej tożsamości obecność posłannictwa. To zakłada obecność w niej rodzin.
Rodziny realizują powołanie właściwe małżeństwu i rodzinie na szczególnej drodze, którą określa pragnienie przyspieszenia przyjścia Pana, ewangelicznego porywie radykalizmu ewangelicznego i zjednoczenia z Bogiem w modlitwie i we wspólnym życiu.
 Odpowiadając na wezwanie pozostawienia wszystkiego, by iść za Chrystusem, angażują się one w życie wspólnotowe w służbie posłannictwa modlitwy, ewangelizacji oraz współczucia we Wspólnocie. Dążą do tego, by stawać się poprzez to rodzinami – świadkami przeobrażenia ludzkiej miłości przez łaskę sakramentu małżeństwa, znakami nadziei dla Kościoła i dla świata. Uzupełniają świadectwo dawane przez braci i siostry konsekrowanych w celibacie dla Królestwa i odsyłają do nich. Dlatego też, chcą stanowić prawdziwe ogniska modlitwy i miłości, wewnątrz których komunia osób antycypuje pełnię uczestnictwa w miłości trynitarnej, jaka będzie udziałem Królestwa. Realizując ojcostwo i macierzyństwo w sposób odpowiedzialny, są otwarte na dar życia, a przyjmowanie i wychowywanie dzieci uważają za uprzywilejowany sposób służenia Kościołowi. Żyjąc razem z braćmi i siostrami różnych stanów życia, chcą szeroko ukazać, iż powołaniem rodziny nie jest jej zamknięcie się w sobie, lecz realizowanie się w darze z siebie i przyjmowaniu drugiego. Pragną być narzędziem nowej ewangelizacji poprzez świadczenie własnym życiem oraz uczestnictwo w apostolskiej misji Kościoła wewnątrz Wspólnoty.

3.2. SPECYFIKA RYTMU ŻYCIA, MODLITWY, UBÓSTWA I POSŁUSZEŃSTWA DLA RODZIN

85.    Małżeństwa będą pamiętały, że zaangażowały się w sposób wolny w podporządkowanie się wspólnotowej regule, zwłaszcza w dziedzinie modlitwy, ubóstwa i posłuszeństwa oraz że ich styl życia musi wyraźnie odróżniać się od światowego. Niemniej, z giętkością i mądrością będzie się brać pod uwagę szczególne położenie każdej rodziny, zwłaszcza wiek dzieci, tak, by praktyczne stosowanie wymagań właściwych wspólnotowemu powołaniu nie dokonywało się z uszczerbkiem dla życia małżeńskiego i rodzinnego, lecz by sprzyjało jego rozwojowi.

86.    W szczególności organizacja życia modlitwy i inne aspekty życia wspólnotowego zapewnią rodzicom możliwość bycia obecnymi przy dzieciach w chwilach, w których mają one prawo ich potrzebować. W rytmie dnia i w organizowaniu domów zostaną przewidziane wystarczające przedziały i odstępy czasowe dla intymnego życia małżonków oraz dla spędzania czasu z dziećmi. Przynajmniej raz dziennie rodziny będą spożywać posiłek u siebie. Będą się regularnie gromadziły w miejscu rodzinnej modlitwy w czasie wyznaczonym na wspólną modlitwę. Niezależnie od kontekstu kulturalnego, każda rodzina musi dysponować rodzinną powierzchnią mieszkalną, która umożliwi jej zachowanie intymności małżeńskiej i rodzinnej, będzie sprzyjać życiu małżeńskiemu zgodnie z chrześcijańską wizją małżeństwa, pozwoli uniknąć niedogodnego sąsiedztwa pod jakąkolwiek postacią, będzie sprzyjać wychowywaniu dzieci przez rodziców. Musi ona również być dostosowana do ewentualnej misji powierzonej konkretnej rodzinie. Będziemy ułatwiać, we właściwych proporcjach, kontakty rodzin wspólnotowych z rodzinami żyjącymi w świecie. Formacja będzie integrować wszystkie elementy pedagogiki w celu pełnego szacunku podejścia do dzieci.

87.    Sprawowanie władzy nad rodziną będzie dostosowane tak, by umożliwić rodzicom sprawowanie całkowitej odpowiedzialności wewnątrz rodziny, mając na uwadze jedność rodziny oraz dobro dzieci. Tylko za obopólną zgodą dwoje członków małżeństwa żyje w uległości Wspólnocie. Będą praktykować uległość odpowiedzialnym, poszukując wraz z nimi woli Bożej za pomocą dialogu oraz zawierania umów określających stosunek rodziny z domem, do którego należy, w zakresie życia ekonomicznego, w zakresie prac i obowiązków podejmowanych przez małżonków oraz w zakresie formacji. W razie trudności, będziemy się odwoływać do pośrednictwa Referenta prowincjalnego do spraw rodzin (& 93), ewentualnie do Moderatora prowincjalnego, a wyjątkowo do Moderatora generalnego.

88.    Sposób życia ubóstwem będzie miał w poszanowaniu prawa dzieci (por. & 68). Z tego względu, każda rodzina będzie korzystała ze słusznej autonomii w odniesieniu do wewnętrznego funkcjonowania na płaszczyźnie materialnej. Odpowiedzialnymi za rodzinę są rodzice. Oni tymczasem zaangażowali się we wspólnotę życia: będą czuwać nad tym, by żyć własną autonomią w duchu wspólnego korzystania z dóbr i dochodów oraz dzielenia się z tymi, którzy mniej posiadają. Będą organizować swe życie ekonomiczne w przejrzystości wobec Pasterza, przedstawiając mu regularnie zeszyt rozliczeń, przewidywany budżet i ważne wydatki, jakie przewidują w duchu odpowiedzialnego posłuszeństwa. To zakłada podjęcie dialogu z odpowiedzialnymi (Pasterz lub w razie potrzeby Moderator prowincjalny bądź generalny), podczas którego odpowiedzialni będą życzliwie przyjmować propozycje czynione w trosce o dobro członków rodziny oraz uwrażliwienia na rodzicielską odpowiedzialność. Niemniej, propozycje te muszą iść w parze ze stanem faktycznym tego, co jest możliwa tak dla rodziny, jak i dla domu, do którego przynależy oraz Wspólnoty, dialog trwa dotąd, aż zostanie znalezione jakieś pozytywne obopólne rozwiązanie. Jeśli, w odniesieniu do ważnych kwestii materialnych wynikających z wyborów dokonanych przez rodzinę (odnośnie do misji, wychowywania dzieci, formacji, zdrowia…) rodzice nie mogą według sumienia przystać na to, co jest im proponowane przez odpowiedzialnych Wspólnoty, rodzina ma prawo do działania zgodnie z przekonaniami, ale musi wziąć na siebie odpowiedzialność za swe wybory. Wspólnota określa wówczas w sposób dowolny, jaki słuszny wkład może wnieść do budżetu danej rodziny, nie krzywdząc innych rodzin ani członków Wspólnoty.

3.3.    DZIECI WEWNĄTRZ WSPÓLNOTY

89.    Wspólnota będzie starała się umożliwić rodzinom zapewnienie dzieciom wszystkiego, co odpowiada ich słusznym potrzebom, w zależności od kontekstu kulturalnego i od poziomu życia w danym kraju, zgodnie ze wskazaniami Dyrektorium. Wszystko ma być przeżywane z mądrością i z umiarkowaniem, nie popadając w przesadną troskę, będącą przeciwieństwem ewangelicznego ducha prostoty i zawierzenia Bogu.

90.    Dzieci mają w pełni swe miejsce we Wspólnocie. Kiedy osiągną wiek dojrzałości, będą mogły w sposób wolny rozporządzać swoją przyszłością. Wspólnota będzie je szanować w ich wolności wyboru i zrobi wszystko, co możliwe, by pomóc im w realizacji ich własnego powołania.

91.    Rodzice ze swej strony będą czuwać nad pełnym sprawowaniem wspólnej odpowiedzialności w tym, co dotyczy ich życia małżeńskiego i rodzinnego. Jeśli mają prawo oczekiwać w tej dziedzinie wsparcia i pomocy ze strony Wspólnoty, nie powinni jednak obarczać jej ciężarem wzajemnej odpowiedzialności jeden za drugiego, ani obowiązkami wychowawczymi względem dzieci, ani uciekać od odpowiedzialności za zaspokojenie poprzez pracę potrzeb materialnych Wspólnoty. Będą sprawować odpowiedzialne rodzicielstwo, mając na względzie swe konkretne położenie oraz przyrzeczenia, jakie czynią z nich członków Wspólnoty w decyzjach dotyczących życia rodzinnego.

3.4.    STAŁA FORMACJA RODZIN

92.    Zatroszczymy się o udzielenie narzeczonym i małżeństwom odpowiedniej nauki, zgodnej z nauką Kościoła o chrześcijańskich rozumieniu małżeństwa i życia małżeńskiego, naturalnej regulacji poczęć, wychowania, powołania rodziny we Wspólnocie. Małżeństwa postarają się raz w roku uczestniczyć w rekolekcjach dla rodzin.

93.    W każdej Prowincji (lub w każdym obszarze językowym, według uznania Moderatora prowincjalnego), będzie małżeństwo – referent do spraw rodzin, mianowane przez Moderatora prowincjalnego  i jego Radę, po konsultacji z rodzinami danej Prowincji. Będzie ono wsłuchiwało się w potrzeby rodzin danej Prowincji, będzie czuwać nad poszanowaniem warunków życia duchowego i materialnego rodzin, będzie czuwać nad promulgacją formacji dostosowanej do spraw rodzin, jak też organizowaniem rekolekcji i spotkań dla rodzin.

94.    Moderator generalny za pozwoleniem Rady mianuje małżeństwo-referenta generalnego do spraw rodzin, które będzie koordynować pracę referentów prowincjalnych i stanowić łączność pomiędzy nimi i zarządem generalnym.

4.    CELIBATARIUSZE KONSEKROWANI

4.1.    ŻYCIE KONSEKROWANE WE WSPÓLNOCIE

95.    Wewnątrz Wspólnoty, bracia i siostry stanu wolnego mogą otrzymać od Ducha Świętego wezwanie do szczególniejszego poświęcenia się Panu i Jego Królestwu poprzez praktykowanie rad ewangelicznych. Po okresie rozeznania i wymaganej formacji, zobowiążą się poprzez złożenie prywatnych ślubów (por. kk 1191, 1192) czasowych, a potem wieczystych do zachowywania, zgodnie z niniejszymi Statutami, ewangelicznych rad ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Przejmą tym samym jeszcze ściślej sposób życia Chrystusa na tym świecie, będą znakiem pierwszeństwa Królestwa, jakie przychodzi do całej obecnej rzeczywistości i w sposób widoczny ukażą, że powołaniem każdego chrześcijanina jest pozwolić się Bogu poślubić według słowa z Izajasza: „Twój Stworzyciel ciebie poślubi” (Iz 62, 5). Przez wyrzeczenia, jakie zakładają śluby, wezmą za Chrystusem swój krzyż, by jeszcze bardziej dążyć do pełni Bożej miłości i miłosierdzia względem bliźniego.

96.    Przedmiotem ślubu ubóstwa jest forma ubóstwa określona przez niniejsze Statuty (& 63 do 69). Zobowiązuje on przede wszystkim do nie korzystania z niczyich dóbr bez porozumienia z odpowiedzialnymi Wspólnoty, a po zaangażowaniu definitywnym do praktykowania dawania do wspólnego użytku dóbr i dochodów oraz całkowitej rezygnacji z wszelkiej własności osobistej. Zobowiązuje on także do korzystania z dóbr wspólnotowych bez przywiązania i egoizmu.

97.    Przedmiotem ślubu posłuszeństwa jest, zgodnie z tym, co zostało określone w & 51 do 57, złożyć Bogu ofiarę ze swej własnej woli, angażując się w posłuszeństwo odpowiedzialnym wyznaczonym przez Wspólnotę we wszystkim co dotyczy życia Wspólnoty, takiego, jakie zostało opisane w niniejszych Statutach.

98.    Przedmiotem ślubu czystości jest celibat przeżywany w doskonałej wstrzemięźliwości dla Królestwa Niebieskiego, dobrowolnie podjęty jako całkowity dar serca i ciała złożony Bogu. Angażuje on w szczególną zażyłość z Chrystusem poprzez modlitwę, w strzeżenie serca od wszelkiego uczucia sprzeciwiającego się miłości Boga, w wierne czuwanie nad zmysłami i spojrzeniem, by nic nie mogło osłabić miłosnej komunii z Oblubieńcem, w wielką dyspozycyjność serca względem bliźniego, by kochać każdego taką samą miłością jak Jezus.

99.    Oprócz zdefiniowanej tutaj konsekracji poprzez złożenie ślubów, we Wspólnocie istnieje także inna forma konsekracji celibatu dla tych, którzy odczuwają tego rodzaju wezwanie, zwana „konsekracją Nazaretu”. Odpowiada ona pragnieniu życia ukrytego w uprzywilejowanej więzi z Chrystusem ubogim pośród ubogich. Bracia i siostry wezwani do konsekracji Nazaretu nie noszą specjalnego habitu jak pozostali konsekrowani, lecz normalny strój wspólnotowy. Składają tylko ślub czystości, jako, że żyją w celibacie dla Królestwa; ich przyrzeczenia ubóstwa i posłuszeństwa płyną z ich zaangażowania wspólnotowego. Zasady, których przestrzegają są dla nich wykonalne, dostosowując je odpowiednio do wskazówek Dyrektorium.

100.    Bracia i siostry będą mogli żyć swoim życiem konsekrowanym w domach, w których przebywają inni bracia i siostry celibatariusze lub małżonkowie, bądź też w domach przeznaczonych wyłącznie dla celibatariuszy tej samej płci, z bardziej widocznym powołaniem kontemplacyjnym. Pozwalać się też będzie, po wymaganym rozeznaniu, na życie w samotności dla tych, którzy są do niego powołani. W domach mieszanych, miejsca osobistego zamieszkania braci i sióstr będą dobrze oddzielone.

101.    Wolni od odpowiedzialności rodzinnej, celibatariusze konsekrowani będą poświęcać więcej czasu na modlitwę, czuwanie, czytanie duchowe, służbę bliźniemu i będą szczególnie poczuwać się do odpowiedzialności za pobudzanie całej Wspólnoty swą gorliwością do życia swym powołaniem całkowitego poświęcenia się Bogu oraz czujnego wyczekiwania nadchodzącego Królestwa.

102.    Pasterze i inni odpowiedzialni będą czuwać, ażeby bracia i siostry konsekrowani, tak przed jak i po ślubach czasowych, mieli autentyczną formację do życia konsekrowanego, zgodną z nauką Kościoła i wytycznymi Dyrektorium. Będziemy uważni na to, by dać im skuteczne środki, by mogli rozwijać się w swej konsekracji: wystarczający czas spotkania z Panem w modlitwie, ciszy, czas pustyni, czytanie duchowe, odpowiedni pokarm duchowy, możliwość zwrócenia się o pomoc oraz o radę braci i sióstr zaangażowanych w ten sam rodzaj życia. Każdego roku odbędą tygodniowe rekolekcje w ciszy.

103.    Każda Prowincja będzie miała przynajmniej jednego brata referenta dla braci konsekrowanych i jedną siostrę referentkę dla sióstr konsekrowanych. Zostaną oni wyznaczeni przez Moderatora prowincjalnego za zgodą Rady, po konsultacji z braćmi i siostrami konsekrowanymi z prowincji. W łączności z Pasterzami, będą czuwać nad prawidłowym rozeznawaniem powołań oraz nad tym, by przyszli konsekrowani otrzymali konieczną formację według zaleceń Dyrektorium, będą czuwać nad równowagą życia konsekrowanych oraz nad poszanowaniem właściwego im powołania jak też norm Statutów, które ich dotyczą. Stanowią oni możliwe oparcie dla tych konsekrowanych, którzy przeżywają trudne chwile i mogą w całkowitej wolności skontaktować się ze swym referentem. Mogą nie zgodzić się na dopuszczenie do ślubów czasowych, o ile uznają, że proces rozeznawania i przewidzianej przez Dyrektorium formacji nie był przestrzegany.

104.    W Radzie generalnej jeden brat i jedna siostra konsekrowani będą pełnić rolę referentów generalnych. Będą przedstawiać na poziomie generalnym troskę braci i sióstr konsekrowanych, będą koordynować pracę referentów prowincjalnych w łączności z zarządem generalnym. Mogą sprzeciwić się dopuszczeniu do ślubów definitywnych o ile uznają, że proces rozeznawania i przewidzianej przez Dyrektorium formacji nie był przestrzegany.

4.2.    ETAPY KONSEKRACJI

105.    Brat lub siostra mogą przystąpić do złożenia swych pierwszych ślubów tylko wówczas, gdy są zaangażowani czasowo przynajmniej od sześciu miesięcy i gdy mają za sobą trzy i pół roku życia wspólnotowego. Obowiązkowa wymaga się odbycia formacji poprzedzającej pierwsze śluby, zgodnie z zaleceniami Dyrektorium, a także odprawienia organizowanych przez Wspólnotę rekolekcji rozeznania. Będą dopuszczani do ślubów przez Pasterza danego domu, za zgodą Rady domu i Moderatora prowincjalnego

106.    Pierwsze śluby będą składane na okres jednego roku, zgodnie z rytuałem przewidzianym przez Dyrektorium. Po ich wygaśnięciu będą odnawiane na kolejny rok zgodnie z uproszczonym rytuałem, chyba, że kandydat lub kandydatka wyjawi zamiar nie odnawiania ich, czy też nie zostaną do nich dopuszczeni.

107.    Po upływie przynajmniej trzech lat, kandydat będzie mógł przystąpić do złożenia ślubów wieczystych, zgodnie z rytuałem przewidzianym przez Dyrektorium.

108.    Dopuszczenie do ślubów wieczystych odbywa się za zgodą Moderatora prowincjalnego, na prośbę Pasterza, za zgodą Rady domu i za pozwoleniem Rady prowincjalnej. Jeśli kandydat niedawno zmienił dom, trzeba postarać się o kontakt z jego poprzednimi odpowiedzialnymi. Starannie należy sprawdzić autentyzm motywacji kandydata, ludzką i duchową dojrzałość jego wyboru oraz absolutną wolność jego decyzji. Zostanie mu udzielona formacja poprzedzająca śluby wieczyste, zgodnie z wytycznymi Dyrektorium.

109.    Minimalnym wiekiem dopuszczenia do ślubów czasowych jest ukończone dwadzieścia jeden lat, zaś w przypadku ślubów wieczystych – ukończone dwadzieścia cztery lata.

110.    Ten, kto złożył śluby czasowe i pragnie być z nich zwolniony przed ich wygaśnięciem, wystosuje do Moderator prowincjalnego pisemną prośbę o zwolnienie ze ślubów oraz zwróci się do osoby upoważnionej do zwolnienia go ze ślubów, zgodnie z kanonem 1196 Kodeksu Prawa Kanonicznego (Ordynariusz Miejsca, Proboszcz lub osoba delegowana przez biskupa do udzielania dyspens). Osoba zwolniona ze ślubów czasowych może pozostać we Wspólnocie.

111.    Osoba, która złożyła śluby czasowe, przejawiająca znaki niedojrzałości w swoim wyborze bądź też brak wolności czy prawdziwych motywacji lub z innych słusznych i poważnych powodów nie zostanie dopuszczona do odnowienia ślubów albo nawet będzie mogła zostać z nich zwolniona przed ich wygaśnięciem, o ile byłoby to konieczne. Decyzję o tym podejmuje Moderator prowincjalny za zgodą Rady i Pasterza kandydata.

112.    Ten, kto złożył śluby wieczyste i chce z nich być zwolniony, zwróci się do Moderatora generalnego. Wystosuje tę prośbę tylko z poważnych powodów, a najpierw będzie poproszony o zweryfikowanie swej decyzji wobec Boga i o skorzystanie z pomocy w rozeznaniu swych motywacji. Poprosi o dyspensę od ślubów osobę upoważnioną prawnie, jak wyżej (& 110).

113.    Osoba po ślubach wieczystych, prosząca o zwolnienie ze ślubów, nie może pozostać we Wspólnocie inaczej jak tylko za zgodą Moderatora generalnego i jego Rady.

114.    Każda osoba konsekrowana, która została odesłana ze Wspólnoty zgodnie z niniejszymi Statutami (& 17 i 26), musi również poprosić o zwolnienie ze ślubów, zgodnie z prawem.

5.    KAPŁANI WE WSPÓLNOCIE

5.1.        OGÓLNY ZARYS

115.    Niektórzy spośród braci żyjących w celibacie, konsekrowanych we Wspólnocie, mogą być powoływani do posługi kapłańskiej, przez którą, upodobnieni do Chrystusa, najwyższego i wiecznego Kapłana, w łączności z kapłaństwem Biskupów, są wyświęceni na kapłanów Nowego Przymierza, by głosić Ewangelię, być Pasterzami Ludu Bożego i sprawować liturgię, zwłaszcza składając ofiarę Pana.

116.    Kapłani Wspólnoty Błogosławieństw pełnią swą posługę kapłańską pod nadzorem Biskupów i w posługiwaniu Ludowi Bożemu, będąc przy tym w pełni członkami Wspólnoty. W ten sposób ich posługa będzie zakorzeniona w jej duchowości i jej łasce kontemplacyjnej, a także będzie przeżywana w głębokiej komunii życia, modlitwy, apostolskiej współpracy z innymi członkami Wspólnoty Błogosławieństw: ze świeckimi żyjącymi w celibacie bądź w małżeństwach, z braćmi i siostrami żyjącymi w celibacie konsekrowanym, ze stałymi diakonami. Będą mieszkać w domach Wspólnoty według niniejszych Statutów, dzieląc życie materialne i duchowe braci i sióstr tychże domów, przestrzegając reguły, korzystając z ich braterskiej pomocy oraz współpracy w apostolacie i posługując im swą łaską kapłaństwa.

117.    Ich powołanie zawiera także dyspozycyjność w odpowiadaniu na wezwania Ducha Świętego i w udawaniu się we wszystkie zakątki świata, gdzie, włączeni w życie jakiegoś z domów Wspólnoty, w jedności z Kościołem lokalnym i z jego Pasterzami, będą mogli pełnić swą posługę na rzecz Ludu Bożego.

118.    Wspólnota uczyni wszystko to, co jest w jej mocy, ażeby sprzyjać powołaniom kapłańskim wśród swych członków oraz by pozwolić braciom, u których rozpoznano autentyczne powołanie, przystąpić do kapłaństwa i pełnić posługę prezbitera, zgodnie z prawem kościelnym i niniejszymi Statutami.

5.2.    WŁĄCZENIE DO WSPÓLNOTY

119.     Kapłan ze Wspólnoty jest przydzielany do jakiejś diecezji przyjęcia. „Diecezją przyjęcia” nazywa się diecezję, której Biskup wyraża zgodę dla dobra Kościoła powszechnego i swego Kościoła partykularnego, włączyć kapłanów Wspólnoty, przy poszanowaniu ich specyficznego powołania. Formacja przyszłych kapłanów ma się odbywać w zgodzie z prawem kościelnym oraz warunkami wymaganymi przez biskupa przyjmującego w swej diecezji i pod jego pieczą w tym, co dotyczy procesu rozpoznawania powołania, studiów i formacji duchowej.
 
120.    Biskupi diecezji przyjęcia będą z łatwością zezwalać, żeby kapłan włączony do ich diecezji mógł pełnić posługę w innej diecezji, w odpowiedzi na słuszne potrzeby apostolatów Wspólnoty czy też na pilne potrzeby Kościoła. Położenie kapłana sprawującego posługę w innej diecezji niż swoja, będzie określone przez prawo wspólne oraz normy niniejszych Statutów.

5.3.        ODPOWIEDZIALNY ZA KAPŁANÓW

121.    Kapłani mają własnego odpowiedzialnego w Radzie generalnej, którym jest ksiądz zaangażowany w życie Wspólnoty. Jego praca polega na sprawowaniu pieczy nad formacją seminarzystów, czuwaniu nad rozwojem kapłanów w ich specyficznym powołaniu i zachowaniu szczególnej łączności z władzą kościelną, co jest właściwe pełnieniu ich posługi.

122.    Odpowiedzialny za kapłanów jest wyznaczany na okres czterech lat przez Moderatora generalnego za zgodą Rady, po konsultacji z zainteresowanymi. Jego nominacja musi być potwierdzona przez głosowanie ogółu kapłanów zaangażowanych we Wspólnotę na całe życie. Pomagać mu będzie przynajmniej dwóch radnych, wybranych przez kapłanów zaangażowanych na całe życie.

123.    Zadaniem Odpowiedzialnego za kapłanów jest:

-    Reprezentować kapłanów Wspólnoty na łonie Rady generalnej,

-    Być przedstawicielem Wspólnoty wobec Biskupów w odniesieniu do spraw z zakresu formacji oraz posługi kapłanów ze Wspólnoty,

-    Czuwać nad formacją seminarzystów, nad tym, by była zapewniona stała formacja kapłanów, ewentualnie przydzielać niektóre ze swych prac pomocnikom, w porozumieniu z Moderatorem generalnym,

-    Wzmacniać więź między kapłanami ze wspólnoty Błogosławieństw, ich harmonijne wchodzenie się w życie Wspólnoty i rozwój każdego z nich w pełnieniu kapłańskiej posługi. Regularnie będzie ich wizytował sam bądź też poprzez delegata oraz będzie pobudzał ich do wspólnych spotkań na różnych stopniach: generalnym, prowincjalnym bądź regionalnym,

-    Pobudzać i koordynować podejmowane przez nich działania apostolskie, pod nadzorem władz kościelnych, głównie Biskupów, od których zależą,

-    Odpowiedzialny za kapłanów będzie regularnie spotykać się z każdym z biskupów diecezji przyjęcia, by zdać mu sprawozdanie z rozwoju życia oraz posługi kapłańskiej księży ze Wspólnoty należących do jego diecezji. Przy tej okazji sprawdzane będzie czy każdy z nich posiada możliwość pełnego sprawowania swego kapłaństwa oraz pogłębiania swego powołania wspólnotowego.

5.4.    PEŁNIENIE POSŁUGI A ŻYCIE

124.    Kapłani ze Wspólnoty będą pełnić swą kapłańska posługę:

-    na rzecz działań ewangelizacyjnych bądź też innych dzieł apostolskich podjętych przez Wspólnotę Błogosławieństw za pozwoleniem Biskupów i pod ich nadzorem, zgodnie z Prawem Kościelnym,

-    na rzecz duchowych potrzeb domów i członków Wspólnoty Błogosławieństw,

-    na rzecz wszelkiej innej działalności pasterskiej powierzonej im przez Biskupa, jaką są w stanie zapewnić i która jest zgodna z ich zaangażowaniem we Wspólnotę.

125. Kapłan otrzymuje przydział od Biskupa diecezji przyjęcia, gdzie został przydzielony, bądź też od Biskupa diecezjalnego, gdzie został wezwany do posługiwania na prośbę Moderatora generalnego Wspólnoty, za pozwoleniem Rady oraz Odpowiedzialnego za kapłanów. Przydzielenie nie może ulec zniesieniu ani modyfikacji inaczej, jak na tych samych warunkach. Misję kanoniczną dla kapłana musi podpisać Biskup i Moderator generalny.

126. Kapłan ze Wspólnoty powinien przebywać w jednym z domów Wspólnoty, zgodnie z niniejszymi Statutami, a także, jeśli idzie o życie wspólnotowe, winien być poddany swemu Pasterzowi. W tym, co odnosi się do jego kapłańskiej posługi, zależy od kompetentnej władzy kościelnej, zgodnie z Prawem, oraz od odpowiedzialnych za apostolaty, w które został włączony. Połączenie tych obu wymiarów zostało dokładnie określone w misji kanonicznej.

127. Pasterze, którzy mają kapłanów w domu będą czuwać nad ułatwieniem im sprawowania posługi we Wspólnocie oraz na zewnątrz, tak, by ich rola jako kapłanów w dziedzinie głoszenia Słowa, udzielania sakramentów oraz ojcostwo duchowe mogły w pełni być przeżywane.

128.    Za wyjątkiem niektórych krótkotrwałych posług, nie zleca się kapłanowi pracy apostolskiej, która izolowałaby go od Wspólnoty czy też byłaby wykonywana z pobudek czysto indywidualnych, nie zostawiając żadnego miejsca na pomoc lub jakąś współpracę członków domu, w którym przebywa. W miarę możliwości, będziemy starać się tworzyć małe grupy kapłanów, tak, by młody kapłan mógł rozpoczynać posługę korzystając z rad starszego kapłana i żeby diakoni lub seminarzyści odbywający praktyki mogli w nich być formowani do apostolatu.

129. Każdy kapłan ze Wspólnoty Błogosławieństw musi pamiętać, że jego pierwszym obowiązkiem jest szukanie jedności z Chrystusem poprzez intensywne życie kontemplacyjne, oparte na modlitwie wspólnotowej i osobistej; działania apostolskie nigdy nie mogą być pretekstem do zaniedbania tego pierwszego wymiaru, bez którego skończyłyby się tracąc słuszność oraz swe prawdziwe znaczenie, ryzykując stanie się czysto ludzkim dziełem, a już nie uczestnictwem w pasterskiej miłości Chrystusa. Będzie także pamiętał, że autentyczność życia złączonego z Bogiem wyraża się we współczuciu względem bliźniego i w gorliwości w głoszeniu Ewangelii.

5.5.        FORMACJA SEMINARZYSTÓW

130.    Seminarzyści ze Wspólnoty Błogosławieństw przechodzą formację zgodną z wytycznymi i zaleceniami określonymi przez biskupów przyjęcia w porozumieniu z Moderatorem generalnym.

131.    W formacji nacisk zostanie położony na jakość i głębię duchowego życia seminarzystów: życie modlitwy i duch rozmyślania, stała przemiana serca, wzrastanie w osobistej miłości do Jezusa, w dziecięcym zaufaniu do Maryi oraz w czystym i autentycznym pragnieniu oddania się bez reszty dla dobra dusz; cnoty, bez których kapłańska posługa nie może być w pełni owocna. Będzie w niej budzona miłość do ubogich, wrażliwość na potrzeby dusz, zdolność do pracy przy współpracy z osobami wszystkich stanów, miłość do Kościoła powszechnego i lokalnego, wiedza duchowa i ludzka umożliwiająca dotarcie do każdego człowieka w jego cierpieniu i potrzebach.

132.    Brat ze Wspólnoty Błogosławieństw może wstąpić do seminarium dopiero po dwóch latach pobytu w jednym z domów Wspólnoty, po uzyskaniu podstawowej formacji z zakresu życia i duchowości Wspólnoty. Pasterz domu jest tym, który wysuwa propozycję przyjęcia jakiegoś brata do seminarium, za zgodą Rady domu i Moderatora prowincjalnego. Odpowiedzialny za kapłanów musi wyrazić zgodę. Do seminarium mogą zostać przyjęci tylko bracia odznaczający się zdolnościami wymaganymi do sprawowania kapłańskiej posługi, zgodnie z zasadami Kościoła w tej dziedzinie, u których pragnienie bycia księdzem jest autentycznym wezwaniem, aby służyć, a nie potrzebą osobistego zrealizowania się (por. cc. 241-245).

133.    Podczas każdego z etapów na drodze do kapłaństwa (przyjęcie, lektorat, akolitat, święcenia diakonalne, święcenia kapłańskie) kandydat musi posiadać zgodę Odpowiedzialnego za kapłanów (bądź też delegowanego przez niego Asystenta do sprawowania kontroli nad formacją seminarzystów), zanim przedstawi swą prośbę Biskupowi diecezji przyjęcia.

134.    Święcenia diakońskie następują po złożeniu przyrzeczenia wieczystego (& 18) we Wspólnocie.

5.6.        STAŁA FORMACJA KAPŁANÓW

135.    Będziemy czuwać nad tym, ażeby księża byli wizytowani przez Odpowiedzialnego za kapłanów lub jego delegata, by korzystali ze stałej formacji, poprzez sesje, spotkania, doroczne rekolekcje oraz by mogli spotykać się na różnych stopniach, by dzielić się doświadczeniami w kapłańskim posługiwaniu.

5.7.    ODEJŚCIE KAPŁANA ZE WSPÓLNOTY

136.    Jeśli jakiś brat diakon przygotowujący się do kapłaństwa bądź ksiądz opuszcza Wspólnotę czy tez zostaje z niej wydalony zgodnie z niniejszymi Statutami (& 17 i 26), Biskup diecezji zadecyduje o jego przydzieleniu.

6.         STALI DIAKONI

137.    Żonaci bracia lub bracia stanu wolnego przynależący do Wspólnoty mogą przyjąć stały diakonat, o ile są do tego powołani i jeśli pozwala im to lepiej odpowiedzieć na potrzeby Wspólnoty i lokalnego Kościoła, będąc umocnieni łaską sakramentalną, by móc sprostać potrzebom ubogich, chorych, głoszeniu Słowa Bożego oraz posłudze liturgicznej.

138.    Moderator generalny za zgodą swej Rady wyznaczy jednego z braci diakonów ze Wspólnoty na odpowiedzialnego za stały diakonat, po uprzedniej konsultacji ze stałymi diakonami Wspólnoty. Jego zadaniem będzie zapewnienie łączności pomiędzy diakonami Wspólnoty a Radą generalną, reprezentowanie Wspólnoty wobec Biskupów w sprawach dotyczących formacji oraz posługi diakonów wspólnotowych, sprawowanie pieczy nad formacją diakonów, spotykanie się z zespołami towarzyszenia oraz czuwanie nad tym, by była zapewniona stała formacja diakonów, rozbudzanie komunii pomiędzy diakonami ze Wspólnoty Błogosławieństw, ich harmonijnego włączania się w życie Wspólnoty oraz rozwój każdego w jego posłudze. Będzie starał się o regularne odwiedzanie wszystkich diakonów.

139.    Przygotowanie brata do przyjęcia diakonatu odbywa się zgodnie z ogólnymi zasadami Kościoła oraz zgodnie z wytycznymi biskupów pozwalających na włączenie i wyświęcenie diakonów przynależących do Wspólnoty. Przed podjęciem przygotowań do stałego diakonatu, każdy brat musi posiadać zgodę Moderatora prowincjalnego i jego Rady, jak również zgodę odpowiedzialnego za stały diakonat.

7.    FORMACJA

7.1.    DLA WSZYSTKICH

140.    Każdy nowy stażysta, od chwili przybycia, musi uzyskać podstawową wiedzę o regule i duchowości Wspólnoty, zgodnie z programem ustalonym przez Dyrektorium. Pasterz każdego z domów powierza bratu lub siostrze o wystarczającej dojrzałości i niezbędnych kompetencjach, formowanie nowo przybyłych zgodnie z duchem Wspólnoty.

141.    Zadaniem odpowiedzialnych za Wspólnotę jest czuwać nad tym, ażeby przez pierwsze lata przyłączenia do Wspólnoty (postulat i zaangażowanie czasowe), każdemu została przekazana odpowiednia wiedza z zakresu teologii, historii Kościoła, znaczących nurtów duchowości, Pisma św., liturgii, tradycji żydowskiej, zgodnie z programem wytyczonym przez Dyrektorium. W tym celu zostaną powołane, w miarę możliwości w każdym państwie lub regionie świata, domy formacyjne, w których bracia i siostry mogliby spędzić przynajmniej rok w pełnym wymiarze czasowym, zanim złożą zaangażowanie na całe życie.

142.    Specyficzne dla formacji chwile (czas na naukę, czytanie duchowe, spotkania młodych braci i sióstr odbywających formację wraz z osobami odpowiedzialnymi za nie) zostaną uwzględnione w tygodniowym rozkładzie każdego domu. Zadbamy o to, by domy były w stanie udzielić każdemu środków do uzyskania dojrzałości duchowej oraz ludzkiej, szczególnie uczuciowej, niezbędnej w życiu wspólnotowym. Będziemy czuwać nad tym, by nie przeciążać młodych braci i sióstr pracami i zadaniami, które byłyby przeszkodą w ich formacji.

143.    Aby zapewnić formacje duchową i teologiczną, skierujemy się z prośbą do tych braci i sióstr, którym Wspólnota dała możliwość zdobycia wymaganych kompetencji, jak również do osób interweniujących z zewnątrz, na których można liczyć gdy idzie o wierność nauce Kościoła.

144.    Formacja trwa całe życie. Będzie odbywała się w wierności doktrynie Kościoła, w szczególności soborom i namiestnikom papieskim. Będziemy unikać tego, by nie była ona wyłącznie książkowa lub intelektualna, lecz by miała za główny cel wzrastanie w umiłowaniu Słowa Bożego, w przywiązaniu do Kościoła, w duchu modlitwy i będzie ukierunkowana na zdobywanie, bardziej niż wiedzy abstrakcyjnej, mądrości duchowej, będącej głównie owocem modlitwy i oczyszczenia serca.

145.    Bardziej pogłębiona i szczególniejsza formacja, zwłaszcza o charakterze uniwersyteckim, zostanie zaproponowana członkom Wspólnoty, której zarząd tego wymaga.

146.    Idąc za potrzebami Wspólnoty, jak również za zleconymi pracami, kwalifikacjami jak też dobrem każdego, będziemy zezwalać braciom i siostrom na zdobywanie kompetencji zawodowych, ludzkich, artystycznych, przy pomocy których będą mogli lepiej sprostać realizowaniu powołania Wspólnoty. Szczególne miejsce zajmie formacja mająca na celu śpiew, muzykę, taniec sakralny, ikonografię i pozostałe formy ekspresji artystycznej, będące uprzywilejowanymi środkami wielbienia Pana i ewangelizacji.

147.    Będziemy również mieć na względzie, by każdy (osoby konsekrowane, małżeństwa, klerycy i kapłani) mógł uzyskać odpowiednią formację, specyficzną dla własnego powołania, zgodnie z zasadami Kościoła, niniejszymi Statutami i wytycznymi Dyrektorium.

148.    Będziemy czuwać nad tym, by domy położone w różnych regionach kulturowych mogły dostosować treść formacji do rzeczywistości lokalnej.

7.2.    PASTERZE

149.    Moderator generalny wyznaczy jedną osobę, żeby czuwała nad formacją Pasterzy zgodnie z deklaracją o formacji, zatwierdzoną przez Zgromadzenie Generalne, zamieszczoną w Dyrektorium.

150.    Będziemy czuwać nad dobrą osobistą formacją doktrynalną i duchową Pasterzy, jak również nad wystarczającą formacją w różnych aspektach pełnionych przez nich funkcji (odniesienie do braci i sióstr oraz towarzyszenie im na drodze wspólnotowej, rozeznawanie powołań, funkcjonowanie instancji Wspólnoty w duchu komunii, organizacja życia domu, problemy administracyjne i ekonomiczne, łączność z Kościołem, itd.).

151.    Formacja odbywać się będzie według kilku dodatkowych wskazówek:
-    poprzez osobistą drogę, rozeznaną z odpowiedzialnym za formację Pasterzy, na której jest się wspieranym opiekuna (np. za pomocą wykładów korespondencyjnych w instytutach, na wyspecjalizowanych sesjach),
-    poprzez sesje organizowane przez Wspólnotę dla odpowiedzialnych i Pasterzy,
-    przez roczny pobyt w domu formacyjnym odpowiedzialnych i Pasterzy,
-    przez osobiste towarzyszenie o charakterze patronalnym w stosunku do sprawowania posługi.

152.    W tych latach, w których Zgromadzenie generalne (& 240nn) nie będzie obradować, będziemy organizować, w miarę możliwości, tygodniowe spotkanie, skupiające wszystkich Pasterzy na czas modlitwy, nauki, dzielenia się doświadczeniem i zajęciami. Te spotkania pozwolą również uwypuklić założenia Zgromadzenia generalnego oraz pobudzić wspólne działania apostolskie.

8.    STRUKTURA I ZARZĄDZANIE WSPÓLNOTĄ

8.1.    DOMY

8.1.1     Ogólne założenia

153.    W strukturze Wspólnoty podstawową jednostkę stanowi dom. Gromadzi on pewną ilość braci i sióstr, w jednym lub w kilku miejscach zamieszkania, leżących dostatecznie blisko siebie w celu umożliwienia autentycznego życia wspólnotowego, pod władzą odpowiedzialnego nazywanego Pasterzem, wokół którego skupia się Rada domu (& 189nn). Tam, gdzie jest to konieczne, Moderator generalny za zgodą swej Rady może zezwolić na tworzenie „quasi-domów” skupiających, pod nadzorem jednego Pasterza, niewielkie bractwa, nawet oddalone geograficznie.

154.    W razie konieczności, duży dom może zostać rozlokowany w różnych miejscach zamieszkania posiadających pewną autonomię, nazywanych „rodzinami”. Każda rodzina posiada odpowiedzialnego, prowadzącego życie domu pod kierunkiem Pasterza. Odpowiedzialni za rodziny wchodzą w skład Rady domu. W razie potrzeby, odpowiedzialny za rodzinę może być otoczony małą radą.

155.     Mogą także istnieć miejsca życia wspólnotowego, które nie są domami w ścisłym znaczeniu tego słowa, ale tylko pewnym dodatkiem do jakiegoś istniejącego domu. Każde z tych miejsc jest zarządzane przez odpowiedzialnego mianowanego przez Pasterza i Radę domu. Miejsca te funkcjonują pod nadzorem Pasterza. W miarę ich rozwoju, mogą,  za pozwoleniem Moderatora generalnego, przekształcać się w ścisłym tego słowa znaczeniu.

156.    Każdy dom, na swój sposób i zgodnie z własnym charyzmatem jest depozytariuszem wspólnotowego powołania, które stara się rozwijać żyjąc według ducha i Statutów, przy pomocy i poradzie instancji braterskiej komunii ustanowionych przez Wspólnotę, w ścisłym związku z wszystkimi innymi domami Wspólnoty Błogosławieństw.

157.    Każdy dom posiada własną tożsamość, wypływającą z jego usytuowania geograficznego, z pełnionej posługi, z zajmowanego miejsca w Kościele lokalnym, z osobowości Pasterza oraz braci i sióstr wchodzących w jego skład. Ta tożsamość musi być uznana i szanowana przez inne domy ze względu na umożliwienie zdrowej różnorodności wewnątrz Wspólnoty.

158.    Każdy dom może przyjmować kandydatów (& 9), którzy chcą stać się członkami Wspólnoty, pod warunkiem posiadania (według uznania Moderatora prowincjalnego) środków do rozeznawania ich powołania i zapewnienia im formacji, według wytycznych Dyrektorium. Dom, który nie posiada środków na formowanie napływających powołań musi je odesłać do domu, w którym będą miały zapewnioną formację.

159.     Każdy dom rozwija swą działalność charytatywną i apostolską pozostając wiernym misji, która została mu powierzona za pozwoleniem miejscowego biskupa.

160.     Podejmuje się własnego prowadzenia administracyjnego i ekonomicznego, regularnie przedstawiając swe rozliczenia Moderatorowi prowincjalnemu.

161.    Każdy dom musi pozostawać w komunii z wszystkimi innymi domami, pod okiem instancji prowincjalnych i generalnych Wspólnoty, zgodnie z niniejszymi Statutami. W rzeczywistości wszystkie domy Wspólnoty, podobnie jak członkowie jednej rodziny, są wezwane do wzajemnej, głębokiej komunii duchowej i modlitewnej, która winna wyrażać się we wzajemnej pomocy na każdej płaszczyźnie: na płaszczyźnie finansowej, w dziedzinie formacji, działalności apostolskich i innych. Ta wzajemna pomoc powinna dokonywać się w sposób uprzywilejowany na szczeblu Prowincji, lecz także wewnątrz całej Wspólnoty.

162.     Mając świadomość faktu, iż w każdym przypadku „jałmużna wzbogaca” (św. Franciszek Salezy), domy nie będą zazdrośnie usiłowały zatrzymywać braci lub siostry, którzy zdają się być im potrzebni. Będą z łatwością zezwalać braciom i siostrom na bycie dyspozycyjnymi w odpowiadaniu na wezwania skierowane przez Zarząd Wspólnoty mając na względzie posługę na szczeblu prowincjalnym lub Generalnym Wspólnoty, jak też mając na względzie misję.
 
8.1.2    Tworzenie i zamykanie domów

163.    Każdy projekt fundacji jakiegoś domu, nieważne czy wywodzi się z jakiegoś regionu czy też z innej instancji, musi zostać zatwierdzony przez Moderatora generalnego i jego Radę, którzy sprawdzą słuszność planowanej fundacji. Musi ona oferować perspektywę łatwego włączenia się do Kościoła lokalnego, przyjęcia dostatecznej liczby członków, zdolności do niezależności gospodarczej, zapewnienia fundamentalnej formacji stażystom, posiadania jakiegoś oddziaływania apostolskiego.

164.    Trzeba oczywiście, ażeby nowa fundacja uzyskała wstępne zezwolenie Biskupa diecezjalnego w miejscu, gdzie jest przewidywana (& 202).

165.    Podczas tworzenia nowego domu, ktoś z braci lub sióstr zostaje mianowany Pasterzem domu, zgodnie z & 170 i nn.

166.    Oczywiście postaramy się o wysłanie do nowych domów stałych i uformowanych członków, których powołanie zostało dostatecznie wypróbowane, którzy posiadaliby odpowiednie kompetencje.

167.    Dom, który rozpoczyna działalność, zostanie powierzony szczególnej opiece Moderatora prowincjalnego, bądź też, jeśli nie wchodzi jeszcze w skład Prowincji, członkowi Rady generalnej wyznaczonemu przez Moderatora generalnego w celu towarzyszenia domowi w jego początkowym rozwoju.

168.    Pasterz nowego domu, zwłaszcza jeśli jest osoba początkującą w tejże funkcji, jest zobowiązany do konsultowania się z Moderatorem prowincjalnym (bądź też z osobą, o której mowa wyżej) w sprawie wszystkich ważnych decyzji, do informowania go o życiu i rozwoju domu, do słuchania jego wskazówek i rad. W przypadku jeśli Moderator prowincjalny stwierdziłby nadużycia, niewierności wspólnotowemu powołaniu czy też poważne problemy w nowym domu, będzie mógł interweniować do Pasterza, a jeśli zajdzie potrzeba, powiadomi Moderatora generalnego, który uczyni wszystko, co konieczne w celu rozwikłania sytuacji.

169.    Kompetentną instancją decydującą o zamknięciu jakiegoś domu i o przeznaczeniu dóbr, będących jego własnością jest Moderator generalny przy zgodzie jego Rady. Decyzja o zamknięciu nie może być podjęta bez konsultacji z Biskupem diecezjalnym. Moderator generalny wyznaczy osobę, która, w porozumieniu z odpowiednimi Moderatorami prowincjalnymi oraz osobami zainteresowanymi podejmie decyzję o przeznaczeniu członków danego domu.

8.1.3    Pasterze i ich wyznaczanie

170.    Każdy dom jest kierowany przez Pasterza, który dobiera sobie Radę domu, w skład której wchodzą przedstawiciele różnych kategorii członków danego domu, wybierani spośród braci i sióstr o dostatecznym stażu i dojrzałości, by wspomagać go w jego odpowiedzialności.

171.     Pasterz domu jest wyznaczany przez Moderatora generalnego, po konsultacji z Moderatorem prowincjalnym. Przed urzeczywistnieniem nominacji, należy skonsultować się z braćmi i siostrami zaangażowanymi w danym domu w celu sprawdzenia czy zostanie dobrze przyjęta. Pasterz jest mianowany na okres czterech lat, otrzymuje misję, w której znajdzie ewentualne wskazówki odnośnie powierzonej pracy. Nominacja może być wznowiona przy końcu mandatu po uprzednim głosowaniu zaangażowanych braci i sióstr w celu zaakceptowania jej wznowienia.

172.    W razie konieczności, Moderator generalny, po zasięgnięciu opinii swej Rady i po uzgodnieniu z zaangażowanymi danego domu, może przedłużyć na rok lub dwa lata mandat Pasterza, jeśli dobiega końca cztero-letni okres trwania mandatu i nie może natychmiast przejść w nowy cztero-letni mandat.

173.    W stosownym momencie tak dla konkretnej osoby, jak też i dla danego domu, będziemy zezwalać Pasterzowi pełniącemu swe zadania od ponad czterech lat na spędzenie jednego roku szabatowego na ponowne czytanie i uzupełnienie formacji, zgodnie ze wskazaniami Karty formacyjnej Pasterzy zamieszczonej w Dyrektorium. Wówczas, pieczę nad domem sprawowałby asystent, otoczony Radą domu.

174.    Brat lub siostra, którzy nigdy nie byli Pasterzami, mogą być mianowani po raz pierwszy na okres dwóch lat, pod koniec którego zaangażowani bracia i siostry wypowiedzą się w głosowaniu co do słuszności kontynuowania sprawowania przez niego funkcji. Jeśli głosowanie wypadło pozytywnie, Pasterz zostanie utwierdzony w pełnionej funkcji na okres czterech lat przez Moderatora generalnego przy zgodzie Rady Generalnej. Każdemu początkującemu Pasterzowi Moderator generalny przydzieli „patrona”, który nie sprawując władzy, będzie do dyspozycji młodego Pasterza aby po bratersku doradzać mu w jego zadaniach.

175.    Pasterz domu może być osobą żonatą lub konsekrowaną, żyjącą w celibacie, a o ile to możliwe zaangażowana na całe życie. Wyboru będzie dokonywany starannie. Pasterz musi odznaczać się niezbędną dojrzałością na płaszczyźnie ludzkiej, uczuciowej i duchowej. Musi posiadać wystarczające doświadczenie wspólnotowego powołania, odznaczać się duchem modlitwy, wyczuciem Kościoła, zapomnieniem o sobie oraz bezinteresownością w służbie i gorliwości dla Królestwa.

176.    Moderator generalny może odebrać misję Pasterzowi z ważnych powodów lub w razie trudności nie do przeskoczenia w odpowiednim pełnieniu powierzonej roli. Przed podjęciem takiej decyzji, powinien poprosić o nadzwyczajną wizytację domu (& 200), a następnie poddać problem pod ocenę Rady generalnej w celu uzyskania jej zdania. Jeśli Pasterz, ze słusznych i ważnych powodów, prosi o zwolnienie z pełnionej funkcji, Moderator generalny, w porozumieniu ze swą Radą, może mu ją odebrać.

177.    Moderator generalny może także, w razie konieczności i po konsultacji z Moderatorem prowincjalnym, zwolnić Pasterza z pełnionej funkcji, w celu powierzenia mu innego zadania. Potrzebna jest tutaj zgoda Rady generalnej. Należy również porozumieć się z braćmi i siostrami danego domu w razie przenoszenia Pasterza przed wygaśnięciem mandatu.

8.1.4.    Rola Pasterza, jego kompetencje i ograniczenia

178.    Pasterz, wspomagany przez swoją Radę, bierze na siebie odpowiedzialność za ukierunkowanie domu na płaszczyźnie duchowej, apostolskiej i charytatywnej. Czuwa nad rozwojem i formacją duchową i ludzką braci i sióstr swojego domu. Odpowiada za jedność domu, za jego komunię z całym ciałem Wspólnoty, za jego wierność powołaniu właściwemu Wspólnocie oraz jego włączaniu się w życie Kościoła lokalnego i powszechnego.

179.    Do niego należy podtrzymywanie synowskich więzi z miejscowym Biskupem oraz troska o dobre włączenie się domu w życie Kościoła lokalnego (& 201 do 205).

180.    Jest równocześnie odpowiedzialny za zdrowe zarządzanie administracyjne i ekonomiczne domu, zgodnie z niniejszymi Statutami, prawem kościelnym i cywilnym.

181.    Od niego zależy czy pozwoli sobie pomóc w swej pracy przez wybranych przez siebie braci i siostry  i przez Radę, aby podjąć zadania prowadzącego formację, ekonoma, towarzysza duchowego i inne oraz odwoływać się do instancji posługujących na szczeblu prowincjalnym i generalnym.

182.    Będzie czuwał nad formacja braci i sióstr, w szczególności nad tym, by każda kategoria członków miała środki, by móc wzrastać we własnym powołaniu.

183.    Będzie nieustannie słuchał braci i sióstr w tym, co się tyczy ich własnego powołania, tak, by znajdowali się w domu, który najlepiej im odpowiada jeśli idzie o rytm życia duchowego oraz misję.

184.    Będzie starał się włączać w pełni swój dom w życie regionu, w którym się znajduje jak też podtrzymywać ścisłe więzy komunii z całym ciałem Wspólnoty oraz jej różnymi instancjami na szczeblu prowincjalnym i generalnym.

185.    Będzie się troszczył o to, by jego dom był regularnie wizytowany oraz pozwoli wszystkim członkom Wspólnoty na swobodną rozmowę z Wizytatorem (& 195nn). Przejmie inicjatywę, aby postarać się o takie wizytacje, jeśli potrzebowałby pomocy lub porady w rozwiązywaniu trudności, z jakimi boryka się jego dom.

186.    Pasterzowi potrzebna jest zgoda Moderatora prowincjalnego przy podejmowaniu następujących decyzji:

-    Przy dopuszczaniu brata lub siostry do przyrzeczenia czasowego lub wieczystego bądź też do ślubów konsekracji w celibacie, czasowych lub wieczystych (& 15, 24, 105, 108),

-    Przy odsyłaniu brata lub siostry zaangażowanych czasowo bądź odmawianiu dopuszczenia do ponowienia ślubów osobie konsekrowanej czasowo (& 17, 111),

-    Przy zezwoleniu bratu lub siostrze na opuszczenie domu ze względu na inny dom (& 77),

-    Przy zezwoleniu bratu lub siostrze na przebywanie więcej niż trzy miesiące poza Wspólnotą (& 78),

-    Przy składaniu akt nadzwyczajnej administracji gospodarczej wyznaczone przez Dyrektorium, które wymagają zatwierdzenia Moderator prowincjalnego,

-    Przy rozwijaniu nowego rodzaju apostolatu o większym zasięgu (& 225),

-    Przy zezwoleniu bratu na rozpoczęcie seminarium (& 132),

-    Przy udzieleniu zgody żonatemu bratu na podjecie przygotowań do przyjęcia stałego diakonatu (& 139),

-    Przy wyznaczaniu Asystenta odpowiedzialnego za aneks domu (& 155).

187.    Dla tych, którzy przynależą do domu, w którym przebywa Moderator prowincjalny, Moderator generalny mianuje jedną osobę, która zastąpi Moderatora prowincjalnego dla braci i sióstr tegoż domu.
 
188.    Pasterzowi potrzebna jest zgoda Moderatora generalnego w sprawie następujących decyzji:

-    Przy zmianie orientacji apostolskiej bądź misji swego domu,

-    W przypadku odesłania brata lub siostry po przyrzeczeniu wieczystym (& 26),

-    Przy składaniu akt nadzwyczajnej administracji gospodarczej, wyznaczonych przez Dyrektorium, wymagających zatwierdzenia Moderatora generalnego,

-    Przy przyjmowaniu na stażystę osoby zadłużonej (& 65).

8.1.5    Rada domu

189.    Zadaniem Rady domu jest reprezentować rzeczywistość przeżywaną w domu: różne kategorie członków, apostolatów. Jeśli, zwłaszcza u początków fundacji, Pasterz nie posiada dostatecznej ilości braci i sióstr aby utworzyć Radę, wybierze sobie do pomocy przynajmniej jednego asystenta. Wówczas, w sytuacjach, w których powinien normalnie konsultować się z Radą domu, będzie się również konsultował z Moderatorem prowincjalnym bądź osobą, na której spoczywa obowiązek prowadzenia domu (& 210) w sytuacjach, w których normalnie powinien konsultować się z Radą domu.

190.    Radni są wyznaczani na okres jednego roku. Pasterz ustanawia Radę, wybierając członków spośród braci i sióstr danego domu zaangażowanych przynajmniej czasowo. Skład Rady musi być następnie zatwierdzony poprzez głosowanie członków domu zaangażowanych zaangażowaniem czasowym lub wieczystym.

191.    Rada domu towarzyszy Pasterzowi w jego obowiązkach i gromadzi się przynajmniej dwa razy w miesiącu. Pasterz konsultuje się z nią przy podejmowaniu istotnych decyzji, takich jak ustalenie rytmu funkcjonowania domu, podziału zadań, podjęcia nowego rodzaju apostolatów, decyzji o kosztownych pracach i wydatkach, itp. Będzie się też z nią konsultował w sprawie różnorodnych zaangażowań wspólnotowych, zgodnie z zasadami niniejszych Statutów.

192.    Zgoda Rady domu jest konieczna do podjęcia następujących decyzji:

-    Przy przyjmowaniu do postulatu (& 11), zaangażowanego czasowo lub definitywnie (& 15 i 24), po ślubach czasowych lub wieczystych (& 105 i 108),

-    Przy zezwalaniu bratu na rozpoczęcie seminarium (& 132),

-    Przy mianowaniu towarzyszy duchowych osób przechodzących formację (& 61), przy mianowaniu ekonoma,

-    Przy składaniu niektórych akt nadzwyczajnej administracji określonych w Dyrektorium.

8.1.6    Spotkania wspólnotowe i domowe synody

193.    Pasterz będzie regularnie gromadził wszystkich członków domu. Te spotkania będą uprzywilejowanymi momentami dla umocnienia więzi braterskich w klimacie rodzinnym, by pouczać się i napominać do wierności powołaniu wspólnotowemu, by dzielić się tym, co dzieje się w innych domach oraz życiem całej Wspólnoty, by powiedzieć sobie o decyzjach podjętych przez różne instancje, by uzyskać zdanie braci i sióstr co do różnych kwestii, by poszerzyć horyzont domu na życie całego Kościoła.

194.    W każdym domu, bracia i siostry zaangażowani winni w szczególny sposób poczuwać się do odpowiedzialności za życie domu oraz za wspólnotowe powołanie oraz mają być włączani w podejmowanie ważniejszych decyzji dotyczących domu. Pasterz będzie ich regularnie gromadził. Raz do roku będzie miało miejsce przynajmniej jednodniowe spotkanie pod przewodnictwem Pasterza, podczas którego wszyscy zaangażowani bracia i siostry będą mieli okazję w modlitwie nasłuchiwać Ducha Świętego oraz dzielić się tym, jaki kierunek winno przybrać życie ich domu.

8.1.7    Wizytowanie domów

195.    Każdy dom musi posiadać swojego Wizytatora. Jest on wybierany na okres czterech lat, po czym wybór może być ponowiony.

196.    Wizytator jest wybierany przez Moderatora generalnego po konsultacji z Pasterzem. Zostaje zamieszczony na liście Wizytatorów wyznaczonych przez Moderatora generalnego, na której figurują członkowie Rady Generalnej, Rady plenarnej i ewentualnie inni członkowie Wspólnoty znani ze swej dojrzałości i rozeznania. Podczas gdy jakiś dom zmienia Pasterza, mandat Wizytatora wygasa, tak, że można ewentualnie dokonać wyboru nowego Wizytatora.

Zwykłe wizytacje

197.    Wizytacje będą miały miejsce raz do roku. Wizytator sporządza raport pisemny wizytacji dla Pasterza, dla Moderatora generalnego i dla Moderatora prowincjalnego, w którym informuje ich o tym jak postrzega dom, co dzieje się w nim pozytywnego, ale też i o dostrzeżonych sytuacjach anormalnych. Poza wizytacją nie interweniuje w życie domu, chyba, że na wyraźną prośbę Pasterza, który potrzebuje porad lub też po otrzymaniu zalecenia Moderatora prowincjalnego lub Moderatora generalnego. Sposób przeprowadzania wizytacji będzie sprecyzowany w Dyrektorium.

198.    Celem wizytacji jest pomóc Pasterzowi, przy pomocy zewnętrznego spojrzenia, uzyskać rozeznanie odnośnie życia domu, jego orientacji, dynamizmu duchowego i apostolskiego oraz wierności łasce wspólnotowej. Wizytacje są węzłem komunii pomiędzy każdym domem a resztą Wspólnoty. Są także środkiem gwarantującym wolność braciom i siostrom danego domu, dając im możliwość otwarcia się przed inną instancją niż Pasterz. Pozwalają zweryfikować, iż każdy może rozwijać się w domu, w którym się znajduje oraz w spełnianej przez siebie posłudze, do której posiada konieczną formację. Wizytatorzy w sposób szczególny będą czuwać nad tym, by sprawdzać jakość ludzkich i duchowych relacji braterskich, autentyczne przeżywanie czystości, jak również stosowane środki, tak, by każdy mógł wzrastać w odpowiedzialności i dojrzałości uczuciowej.

199.    Szczególna uwaga zostanie poświęcona nowym fundacjom oraz domom posiadającym początkującego Pasterza, gdzie wizytacje będą miały miejsce częściej.

Nadzwyczajne wizytacje

200.    W przypadku pojawienia się poważnych trudności w jakimś domu lub gdy Pasterz pragnie uzyskać pomoc w rozeznaniu ważnego zagadnienia dotyczącego przyszłości domu,  będą miały również miejsce „wizytacje nadzwyczajne”. Odbywać się one będą na prośbę Pasterza lub wymaganie Moderatora prowincjalnego lub Moderatora generalnego. W ostatnim wypadku Wizytatorów musi być dwóch: jeden wyznaczony przez Moderatora generalnego, a drugi wybrany przez Pasterza spośród Kolegium Wizytatorów, określonego przez Moderatora generalnego oraz jego Radę. Wspólnie dokonają oni pisemnego raportu z wizytacji dla Moderatora generalnego, dla Moderatora prowincjalnego i dla Pasterza.

8.1.8    Włączanie domów w życie Kościoła powszechnego i lokalnego

201.    Każdy dom weźmie sobie do serca, iż będąc „dzieckiem Kościoła”, ma zanosić w swej modlitwie potrzeby i intencje Kościoła powszechnego, wielkie wydarzenia znaczące jego życie oraz przyczyniać się wedle możności do jego dobra i wzrostu. Bracia i siostry będą ożywiane synowskim uczuciem wobec Ojca św., co winno się wyrażać przede wszystkim w modlitwie oraz w uległym przyjmowaniu jego nauki i wskazówek.

202.    Żaden dom nie może powstać bez zgody miejscowego Biskupa. Nie zakłada się fundacji, która nie byłaby pożyteczna dla Kościoła lokalnego (oczywiście za wyjątkiem domu utworzonego wyłącznie dla zapewnienia posługi wewnątrz Wspólnoty). Życie całego domu odbywa się pod nadzorem Biskupa diecezjalnego, według norm prawnych (K. 305) oraz w duchu ufnego i synowskiego podporządkowania Jego pasterskiej posłudze.

203.    Każdy dom będzie starać się o jak najlepsze włączanie się w życie Kościoła lokalnego: w szczególności w diecezję i parafię, jak też o podtrzymywanie relacji braterskiej komunii z każdą rzeczywistością Kościoła, z kapłanami, z Instytutami zakonnymi, z Ruchami i Stowarzyszeniami.

204.    Będzie starać się o dyspozycyjność, w zależności od środków, potrzeb i wymagań Kościoła lokalnego, w przypadku następujących posług: katecheza, liturgia, odwiedzanie chorych, różnorodna działalność pasterska, formacja wraz z innymi zadaniami na szczeblu parafialnym i diecezjalnym.

205.    Będzie jednak czuwać nad tym, by służyć Kościołowi pozostając wiernym własnemu charyzmatowi. Jeśli członkowie Wspólnoty angażują się w prace Kościoła, muszą to czynić nie z pobudek czysto indywidualnych, lecz jako członkowie Wspólnoty, ożywiani szczególną łaską, rozpoznający swoją własną tożsamość i wspierani przez dom, do którego należą.

8.1.9    Opiekun domu

206.    Dom, w którym nie ma kapłana ze Wspólnoty może, po uzgodnieniu z Biskupem diecezjalnym (K. 324 & 2), korzystać z pomocy opiekuna spoza Wspólnoty, który może w nim mieszkać. Powinien to być człowiek pokoju, pozostający w całkowitej jedności z miejscowym Biskupem, pobożny i posiadający formację potrzebną do rozumienia duchowych dróg. Będzie szanował ustalone przez Wspólnotę zwyczaje odnośnie oprawy liturgicznej, jak np. przestrzeganie określonego czasu milczenia po Komunii św. Będzie szafował sakramentem pojednania nie mieszając go z towarzyszeniem duchowym, jeśli wyraźnie nie został o nie poproszony. Jego zadaniem jest jednoczyć nie uzurpując sobie do roli Pasterza ani innych odpowiedzialnych.

8.2    PROWINCJE

8.2.1    Definicja

207.    Prowincja skupia zespół domów powierzonych opiece jednego odpowiedzialnego nazywanego „Moderatorem prowincjalnym”.

208.    Kompetentną do erygowania zespołu domów w danej Prowincji jest Rada Plenarna, po uprzedniej konsultacji z Pasterzami domów. W skład jednej Prowincji powinno wchodzić przynajmniej pięć domów. Niemniej, w razie konieczności, można będzie tymczasowo utworzyć mniejszą Prowincję, składającą z przynajmniej trzech domów i przeznaczoną następnie do poszerzania się lub też do przyłączenia się do jakiejś istniejącej już Prowincji.

209.    Prowincja może zostać podzielona na regiony (w oparciu o kryteria językowe bądź inne), z asystentem prowincjalnym, odpowiedzialnym za każdy z regionów. Ustalanie regionów, mianowanie Asystentów prowincjalnych i ustalanie ich kompetencji należy do Moderatora prowincjalnego, przy porozumieniu z Pasterzami danej Prowincji oraz z Moderatorem generalnym.

210.    Tymczasowo można zezwolić na zaistnienie domów Wspólnoty nie należących do żadnej Prowincji. Będą one zależne od Moderatora generalnego, który mianuje, po konsultacji z Pasterzem danego domu, jedną osobę wyznaczoną do jego kontroli. Pasterz domu będzie zwracał się po pomoc do tej osoby w sprawie wszystkich decyzji, przy podejmowaniu których Statuty wymagają zgody Moderatora prowincjalnego (por. &186).

8.2.2    Moderator prowincjalny ze swoją Radą

211.    Moderator prowincjalny zostaje mianowany na cztery lata przez Moderatora generalnego w porozumieniu z Radą. To mianowanie musi być poprzedzone konsultacją ze wszystkimi Pasterzami danej Prowincji, a następnie potwierdzone ich  głosowaniem. Moderator prowincjalny musi być zaangażowany w życie Wspólnoty. Winien odznaczać się wystarczającą dojrzałością i potrzebną ostrożnością oraz cieszyć się zaufaniem braci i sióstr. Nie będzie pełnił równocześnie funkcji Moderatora prowincjalnego i Pasterza domu, chyba, że nie dałoby się postąpić inaczej.

212.    Moderator generalny może z poważnych powodów lub w przypadku trudności nie do pokonania w odpowiednim wypełnianiu zadań, pozbawić Moderatora prowincjalnego jego funkcji. Przed podjęciem takiej decyzji będzie mógł skonsultować się z Pasterzami danej Prowincji, z Radcami prowincjalnymi oraz z Radą Generalną. W przypadku, gdy Moderator prowincjalny prosi o zwolnienie z obowiązków, Moderator generalny w porozumieniu ze swą Radą może go z nich zwolnić.

213.    Moderator prowincjalny jest otoczony Radą składającą się z przynajmniej dwóch członków, wybranych przez Pasterzy danej Prowincji, zgodnie z ustaleniami zamieszczonymi w Dyrektorium.

214.    Zadaniem Moderatora prowincjalnego czuwać nad życiem tej Prowincji, dbać o jej jedność, o jej duchową i apostolską żywotność, o jej wierność wspólnotowemu powołaniu oraz ułatwiać ścisłą współpracę pomiędzy domami. Może ustanowić różne rodzaje wzajemnej pomocy na szczeblu Prowincji, w dziedzinie formacji, apostolatu, okresowego zarządzania i innych. Wczuwa się w potrzeby każdego domu i próbuje na nie odpowiedzieć, w szczególności na potrzeby braci i sióstr. Czuwa nad wzrostem Wspólnoty i może wysunąć propozycję nowych fundacji. Ułatwia spotkania między domami danej Prowincji w przypadku wspólnotowych nabożeństw, dzielenia się, czasu formacji i wypoczynku.

215.    W każdej Prowincji, Moderator prowincjalny wyznaczy, w porozumieniu z Radą, jednego „referenta” dla każdego stanu życia: dla małżeństw, dla celibatariuszy, dla braci konsekrowanych, dla sióstr konsekrowanych, którego zadaniem będzie czuwać nad tym, by każdy dysponował niezbędnymi środkami formacji i wsparcia duchowego w rozwijaniu swego własnego powołania (por. & 93, 103).

216.    Moderator prowincjalny jest łącznikiem między Prowincją a Moderatorem generalnym. Informuje go o jej życiu, planach, potrzebach, trudnościach. Odpowiada on na nie dostosowując do miejscowego kontekstu decyzje ogólne. Uczestniczy on w Radzie Plenarnej (& 237nn), na której reprezentuje Prowincję. Moderator prowincjalny ma czuwać nad tym, by podporządkować Moderatorowi generalnemu i Radzie generalnej decyzje wchodzące w zakres ich kompetencji: odesłanie zaangażowanego definitywnie (& 26), przyjęcie zadłużonego stażysty (& 65), tworzenie i zamykanie domów (& 163nn), nominacja lub zmiana funkcji Pasterza (& 170nn), ustalenie Regionów w danej Prowincji (& 209), zmiana misji jakiegoś domu, akt zarządzenia gospodarczego, odnośnie do których Dyrektorium wymaga zezwolenia Moderatora generalnego, wybór Wizytatorów (& 196) oraz wszelkie inne decyzje, o których mowa w & 236.

217.    Moderator prowincjalny potrzebuje zgody Rady prowincjalnej w sprawie następujących decyzji:

-    udzielając Pasterzowi zgody na dopuszczenie brata lub siostry do przyrzeczenia wieczystego bądź też do ślubów wieczystych (& 24, 108),

-    mianując Ekonoma prowincjalnego,

-    wyznaczając referentów do spraw rodzin oraz do spraw osób konsekrowanych (& 93, 103, 215),

-    odsyłając osobę zaangażowaną czasowo (& 17) lub nie dopuszczając osoby konsekrowanej do ponowienia ślubów (& 111),

-    składając niektóre dokumenty nadzwyczajnej administracji gospodarczej określone w Dyrektorium,

-    zezwalając jakiemuś bratu na podjęcie przygotowań do stałego diakonatu (& 139).

218.    Przynajmniej raz na kwartał Moderator prowincjalny zgromadzi Pasterzy swojej Prowincji na zebraniu prowincjalnym. Zadaniem tej instancji jest budowanie jedności oraz współpraca między różnymi domami Prowincji. Ma ona również na celu umożliwienie Pasterzom wzajemnej wymiany i wsparcia, budzenie dynamizmu duchowego i apostolskiego w każdym z domów, rozpowszechnianie działalności właściwych danej Prowincji (apostolat, formacja, itd.), czuwanie nad wprowadzenie w życie na terenie danej Prowincji decyzji podjętych na wyższych szczeblach. Do niej też należy ułatwianie inkulturacji życia Wspólnoty w kontekście właściwym danej Prowincji.

219.    Dobrze byłoby, gdyby co jakiś czas jeden z członków Rady generalnej był obecny na zebraniach prowincjalnych, żeby poszerzyć całości Wspólnoty spojrzenie na świat oraz by umożliwić Zarządowi generalnemu konkretne poznanie Prowincji.

8.3    ZARZĄD GENERALNY

8.3.1    Moderator generalny

220.    Zarząd generalny Wspólnoty jest zatwierdzany przez Moderatora generalnego, wspieranego przez Radę generalną. Moderator generalny ma za zadanie ożywiać, stymulować i koordynować całość życia Wspólnoty Błogosławieństw w celu wspomagania jej w wierności specyficznemu powołaniu, w poszanowaniu reguły życia, w jej włączeniu się w życie Kościoła, we wzrastaniu w jedności oraz w dynamizmie duchowym i apostolskim. Pełni tę odpowiedzialność względem całej Wspólnoty, w zgodzie z Prawem kościelnym, niniejszymi Statutami i wytycznymi Zgromadzeń generalnych. Reprezentuje Wspólnotę wobec Kościoła.

221.    Zwołuje i przewodniczy Radzie generalnej (& 224nn), Radzie plenarnej (& 237) oraz Zgromadzeniu generalnemu (& 240nn). Jest w stałym kontakcie z Radnymi generalnymi, z którymi się konsultuje przy podejmowaniu wszystkich ważnych decyzji.

222.    Moderator generalny jest wybierany przez Zgromadzenie generalne (& 247) na okres czterech lat. Jego mandat może być wznowiony, ale po drugim mandacie, potrzeba, by przeważało dwie trzecie głosów w pierwszym głosowaniu, by został wybrany. Jeśli jest on Pasterzem domu, zostawi ten obowiązek, by być całkowicie do dyspozycji Wspólnoty. Może nim zostać człowiek żonaty jak również osoba konsekrowana. Musi być zaangażowany w życie Wspólnoty.

223.    Dla słusznych powodów Moderator generalny jest uprawniony do zwalniania z niektórych punktów Dyrektorium, zwłaszcza gdy ich ścisłe przestrzeganie wyraźnie kolidowałoby z dobrem duchowym członków Wspólnoty.

8.3.2    Rada Generalna i Asystenci Moderatora

224.    Rada generalna pomaga Moderatorowi generalnemu w posłudze animowania i koordynowania całością życia Wspólnoty. W jej skład wchodzi przynajmniej pięciu członków reprezentujących różne stany (małżeństwa, siostry konsekrowane, bracia konsekrowani, kapłani). Jej skład musi też uwzględniać międzynarodowy wymiar Wspólnoty. W odpowiedzi na propozycję wysuniętą przez Moderatora generalnego Liczba Radnych generalnych jest zatwierdzana przez Zgromadzenie generalne zanim przystąpi do ich wybierania (& 247). Radni generalni muszą być zaangażowani w życie wewnątrz Wspólnoty.

225. Odpowiedzialny za kapłanów (& 121nn) jest prawnym członkiem Rady generalnej. Inni członkowie są wybierani przez Zgromadzenie generalne (& 247).

226.    Moderator generalny wybiera wewnątrz Rady generalnej jednego lub więcej asystentów do bliższego wspomagania go w jego zadaniach. Jeden z nich, wyznaczony przez Moderatora na Asystenta generalnego zastępuje go w razie niemożności pełnienia powierzonej funkcji lub też zapewnia tymczasowe zastępstwo w razie dymisji.

227.    Podczas obradowania Rady generalnej, każdy z małżonków dysponuje jednym głosem na głosowaniu. Moderator generalny nie bierze udziału w głosowaniu.

228.    Rada generalna może zaprosić jakiegoś członka ze Wspólnoty do wzięcia udziału w obradach z powodu posiadania specjalnych kompetencji, jednak bez prawa do głosowania.

229.    Rada generalna gromadzi się przynajmniej co trzy miesiące. Zwołuje i przewodniczy jej Moderator generalny, który ustala porządek dnia po konsultacji z Radnymi. Moderatorzy regionalni oraz Pasterze są informowani o datach zebrań Rady Generalnej i mogą czynić sugestie odnośnie treści porządku dnia, przekazując je Moderatorowi generalnemu.

8.3.3    Rola Moderatora generalnego a jego funkcjonowanie

230.    Moderator generalny w towarzystwie Rady generalnej czuwa nad tym, by szanowano normalne funkcjonowanie różnych instancji zarządu i komunii (na szczeblu prowincjalnym oraz lokalnym), by wprowadzono w życie decyzje Zgromadzenia generalnego, by władza w domach była sprawowana z szacunkiem wobec braci i sióstr.

231.    Ustanawia ogólne, niezbędne dla potrzeb Wspólnoty posługi, wyznaczając do nich odpowiedzialnych: Zarząd generalny, Sekretariat generalny, formację braci i sióstr, stałą formację rodzin, osób konsekrowanych, kapłanów, różne zlecenia.

232.    Czuwa nad tym, by życie administracyjne i ekonomiczne Wspólnoty było zdrowe i zgodne ze Statutami, jak też z Prawem Kanonicznym i Cywilnym.. Czuwa nad dobrym funkcjonowaniem ustanowionych w tej dziedzinie instancji (zarządy, usługi Rady gospodarczej i sądowej). Czuwa też nad podtrzymaniem ducha dzielenia się oraz solidarności.

233.    Ukierunkowuje i stymuluje wszystko, co ma miejsce w dziedzinie formacji braci i sióstr, a w szczególności Pasterzy.

234.    Jest instancją, do której należy udawać się po pomoc, by sprostać zapotrzebowaniom bądź też rozwiązać konflikty, co do których niższe instancje (domy lub Prowincje) są niekompetentne lub bezsilne.

235.    Kontroluje wzrost Wspólnoty, wypowiada się co do stosowności zakładania nowych fundacji i mianuje do nich Pasterzy. Może pobudzić do tworzenia nowych fundacji w celu odpowiedzenia na wyzwania Kościoła, rozpowszechniania nowych przedsięwzięć Wspólnoty czy też umożliwić jej zaszczepienie się na terenach, gdzie jej obecność może być pożyteczna.

236.    Moderator generalny potrzebuje zgody Rady generalnej przy podejmowaniu następujących decyzji:

-    odsyłając osobę zaangażowaną na całe życie (& 26),

-    zezwalając osobie po profesji wieczystej zwolnionej ze ślubów na pozostanie członkiem Wspólnoty (& 113),

-    zakładając nowy dom oraz mianując dla niego Pasterza (& 163, 171), ustanawiając quasi-dom (& 153),

-    powierzając Pasterzowi inne zadanie (& 177),

-    mianując Moderatora prowincjalnego (& 211),

-    wyznaczając Odpowiedzialnego za kapłanów (& 122),

-    wyznaczając małżeństwo-referenta generalnego do spraw rodzin (& 94), odpowiedzialnego za stały diakonat (& 138), ekonoma generalnego,

-    proponując Biskupowi jaką posługę powierzyć kapłanowi ze Wspólnoty (& 125),

-    składając niektóre dokumenty nadzwyczajnej administracji gospodarczej, określone w Dyrektorium,

-    podejmując decyzję o zamknięciu jakiegoś domu i rozporządzenie jego dobrami (& 169),

-    ustalając porządek dnia Zgromadzenia generalnego (& 242),

-    zwołując nadzwyczajne Zgromadzenie generalne (& 241),

-    ustalając listę Wizytatorów (& 196).

8.3.4    Rada plenarna

237.    Rada plenarna składa się z Rady generalnej i z ogółu wszystkich Moderatorów prowincjalnych. Moderator generalny może zwrócić się z prośbą do odpowiedzialnych o posługi lub apostolaty oraz o interwencję na niej w razie potrzeby konsultacji.

238.    Gromadzi się ona zazwyczaj dwa razy do roku, zwłaszcza przed Zgromadzeniami generalnymi. Moderator generalny może w razie potrzeby zwołać ją jako zebranie nadzwyczajne.

239.    Jest ona organem konsultacji i wymiany mając za cel pomoc zarządowi generalnemu w jego pracy, dając mu szersze i pełniejsze spojrzenie na życie Wspólnoty. Pomaga ona Radzie generalnej przygotować Zgromadzenie generalne i ustalić jego porządek dnia. Decyduje ona o składzie Zgromadzenia generalnego, o liczbie przedstawicieli z każdej Prowincji oraz o sposobie wyborów. Decyduje o wyznaczeniu Prowincji, jak też o podejmowaniu w nich jakichkolwiek zmian.

8.4    ZGROMADZENIE GENERALNE

8.4.1    Skład i zwoływanie

240.    W jego skład wchodzą trzy kategorie członków, z których każdy posiada prawo do głosowania:

-    członkowie prawni: Moderator generalny, członkowie Rady generalnej i Moderatorzy regionalni,

-    członkowie wyznaczeni przez Radę generalną (przedstawiciele ważnych posług i apostolatów), którzy nie mogą stanowić łącznie więcej niż dziesięć procent Zgromadzenia,

-    członkowie wybrani w Prowincjach, w liczbie przynajmniej równoważnej całości wyżej wymienionych członków. Liczba reprezentantów przypadająca na Prowincję jest proporcjonalna w swej numerycznej ważności i ustala ją Rada plenarna. Wyborcami i kandydatami są wszyscy bracia i siostry po przyrzeczeniu wieczystym. Wśród wybranych z Prowincji muszą znaleźć się, jak tylko jest to możliwe, reprezentanci różnych stanów życia Wspólnoty (małżeństwa, osoby stanu wolnego, bracia i siostry konsekrowani, kapłani) i przynajmniej jeden Pasterz.

241.    Zgromadzenie generalne zbiera się raz na cztery lata, na wezwanie Moderatora generalnego. Zgromadzenie generalne nadzwyczajne może zostać zwołane z inicjatywy Moderatora generalnego za zgodą rady z ważnych powodów dotyczących całej Wspólnoty.

242.    Porządek dnia proponuje Moderator generalny w porozumieniu ze swą Radą, każdy z uczestników może tutaj wnieść swoje propozycje, i zatwierdzony przez samo Zgromadzenie generalne podczas jego otwarcia.

8.4.2    Rola i kompetencje

243.    Zgromadzenie generalne jest najwyższym organem decydującym o istotnych kierunkach życia Wspólnoty. Jest ono też miejscem modlitwy, refleksji, wymiany, komunii. Ułatwia wzmacnianie się komunii wewnątrz Wspólnoty oraz przyjmowanie w modlitwie i w uległości Duchowi Świętemu zamysłu Boga odnośnie do niej.

244.    Ze względu na ważność podejmowanych decyzji potrzeba, by dwie trzecie członków były obecne.

245.    Może wyznaczyć reguły ważne dla całej Wspólnoty, w zgodzie ze Statutami. Będą one zachowywane w „Dyrektorium” i mają moc aż do momentu odwołania lub zmiany przez inne Zgromadzenie generalne.

246.    Może zaproponować zmiany Statutów Wspólnoty większością dwóch trzecich głosów, które muszą następnie być zatwierdzone przez kompetentną władzę kościelną.

247.    Wybiera Moderatora generalnego i Radę generalną zgodnie z procedurą przewidzianą w Dyrektorium. Te wybory są przygotowywane przez konsultację z Pasterzami.

8.5.    DYREKTORIUM

248.    Dyrektorium składa się z dwóch części: Dyrektorium ogólne i Dyrektorium szczegółowe. Dyrektorium ogólne zawiera wszystkie normy zatwierdzone przez Zgromadzenie generalne, posiadające moc prawną dla wszystkich domów Wspólnoty. Dyrektorium szczegółowe zawiera wszystkie normy znajdujące zastosowanie w szczególnym kontekście (bądź geograficznym, bądź dotyczącym różnych domów znajdujących się w takim samym położeniu duszpasterskim). Jest ono określane na Zgromadzeniu lokalnym, gdy zostanie to uznane za stosowne przez Moderatora generalnego i jego Radę. Dyrektorium ogólne odsyła do Dyrektorium szczegółowego za każdym razem gdy jest to konieczne. Dyrektorium szczegółowe może też zawierać normy, które nie są wyraźnie wymagane przez Dyrektorium ogólne. Każda norma Dyrektorium szczegółowego precyzuje do czego się odnosi.

249.    W skład Zgromadzenia lokalnego wchodzą członkowie zaangażowani na całe życie z jednego bądź więcej domów lub wybrani przez nich przedstawiciele. Zgromadzenie lokalne ogłasza lub dostosowuje normy należące do Dyrektorium szczegółowego. Aby weszły w życie normy ogłoszone przez Zgromadzenie lokalne, muszą wcześniej być zatwierdzone przez Moderatora generalnego i jego Radę.

9.    APOSTOLATY

9.1         Działalność apostolska i charytatywna każdego domu

250.    Zważywszy na własny charyzmat i możliwości, każdy dom, chcąc uczestniczyć w misji Kościoła musi troszczyć się o prowadzenie działalności apostolskiej, której celem jest głoszenie Ewangelii i służba ubogim, zleconej przez Biskupa diecezjalnego bądź też przez inne instancje Kościoła lokalnego jak np. parafia lub przedsięwziętej (oczywiście za zgodą Biskupa) z inicjatywy samej Wspólnoty (KK. 211 i 225). Pasterz domu jest odpowiedzialny za to, by czuwać nad pomyślnym rozwojem każdej formy apostolatu, nad zdrowym włączeniem się w życie Kościoła lokalnego, zgodnością z prawodawstwem i doktryną Kościoła.

251.    Wszelka działalność apostolska w jakimś konkretnym miejscu będzie oczywiście odbywać się za pozwoleniem i pod nadzorem Biskupa diecezjalnego, zgodnie z zasadami prawa powszechnego i szczegółowego.

252.    Pasterz domu nie ustanowi ani nie podejmie działalności apostolskiej bądź charytatywnej o szerokim zasięgu bez zgody Moderatora prowincjalnego, tak, by zapewnić pewną koordynację pomiędzy wszystkimi apostolatami pełnionymi przez Wspólnotę w tej samej Prowincji.

253.    Członek Wspólnoty nie może aktywnie uczestniczyć w żadnej partii politycznej ani zarządzać jakimś związkiem, chyba że, według uznania Moderatora prowincjalnego i jego Rady, wymagałaby tego obrona praw Kościoła lub ochrona wspólnego dobra.

9.1.    DZIAŁALNOŚĆ APOSTOLSKA WŁAŚCIWA LICZNYM DOMOM

254.    Domy chętnie zaangażują się w działalność apostolską właściwą zasięgowi danej Prowincji lub też charakterystyczną dla całej Wspólnoty, która hojnie użycza swych braci i sióstr do brania w niej udziału. W rzeczywistości, charyzmat i moc ewangelizacyjna Wspólnoty tkwią w pewnej mierze w jej zdolności angażowania się we wspólne dzieła. Umożliwiają one łączenie się braci i sióstr, tworzenie ducha Ciała, wychodzenie każdego ze swego zamknięcia i indywidualistycznych skłonności w posługiwaniu. Są one żywym świadectwem, ukazującym światu czym żyje Kościół.

255.    Odpowiedzialni za apostolaty będą kierować działalnością apostolską w posłuszeństwie Pasterzom i Moderatorowi prowincjalnemu, od których są zależni, a którym mają zdawać sprawozdanie ze swej działalności.

256.     Moderator generalny, przy pomocy swej Rady, będzie czuwał nad koordynacją różnych apostolatów pełnionych przez Wspólnotę. Będzie rozwiązywał ewentualne
konflikty. Może stymulować rozwój apostolatów w naglących lub zaniedbanych dziedzinach. Ma prawo interweniować w razie, gdy apostolat nie jest wierny duchowi Wspólnoty lub też nie jest pełniony zgodnie z doktryną i życiem Kościoła.

9. 3.     OTWARCIE NA UBOGICH

257.    Domy Wspólnoty będą szeroko otwarte na przygarnianie „naszych braci ubogich” (św. Wincenty Pallotti), przygarnianie, które nie jest czymś dodatkowym, ale wymaganiem ewangelicznym. Nawet jeśli nie byłoby możliwe bezwzględne przyjęcie do domu wszystkich form ubóstwa, i jeśli konieczne byłoby podjęcie rozeznania w tym względzie, będziemy uważać nie jako ciężar, ale jako szczęście fakt, iż osoby ubogie na płaszczyźnie materialnej, ludzkiej, zdrowotnej, z ranami uczuciowymi i psychologicznymi mogą dzielić nasze życie, przypominając sobie słowa Jezusa: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci Moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40). Nie odmówimy, bez niepodważalnego powodu, pożywienia i schronienia, przynajmniej na jedną noc, temu kto zapuka do naszych drzwi.

258.    W celu umożliwienia włączenia ubogich we Wspólnotę, postaramy się o pewna plastyczność i swobodę w organizowaniu życia w domach oraz w praktycznym stosowaniu konkretnych wymagań reguły życia, wysuwając na plan pierwszy miłość do człowieka, a nie jej bezduszne przestrzeganie.

10.    Rozporządzanie dobrami doczesnymi

10.1    Ogólne założenia

259.    Zarząd generalny Wspólnoty, jak również Prowincje i domy mają prawo, zgodnie z prawodawstwem kościelnym i niniejszymi Statutami, do nabywania, posiadania, zarządzania i sprzedawania dóbr doczesnych stosownie do konieczności w realizowaniu celów duchowych, apostolskich i charytatywnych Wspólnoty.

260.    Zarządzanie dobrami we wspólnocie winno być ożywiane duchem odpowiedzialności, ostrożności, jak też ufnego powierzania się Opatrzności i troski o dzielenie się z najuboższymi, w duchu prostoty i ewangelicznego ubóstwa, przy wykluczeniu jakiekolwiek poszukiwanie luksusu czy korzyści. Odpowiedzialni i zarządzający, podobnie jak wszyscy bracia i siostry, będą nieustannie pamiętać o tym, iż nie są właścicielami dóbr, którymi dysponują oraz że jedynym ich przeznaczeniem jest służba Królestwu i ubogim.

261.    Moderator generalny wraz ze swą Radą oraz Moderatorami prowincjalnymi sprawują nadzór nad rozporządzaniem dóbr we Wspólnocie. Są zobowiązani interweniować w razie stwierdzenia zaniedbań bądź nadużyć w tej dziedzinie.

262.    Zarządzanie dobrami ruchomymi i nieruchomościami Wspólnoty dokonuje się pod nadzorem osób o odpowiedzialności prawnej ze Wspólnoty, działających ze swymi wzajemnymi Radcami: Pasterzem dla danego domu, Moderatorem prowincjalnym dla danej Prowincji, Moderatorem generalnym dla Zarządu generalnego Wspólnoty.

263.    Wyżej wymienieni odpowiedzialni będą wspierani przez przynajmniej  dwu osobową Radę ekonomiczną. Powierzą zwyczajne zarządzanie dobrami ekonomowi, który będzie się tym zajmował pod ich nadzorem.

264.    Odpowiedzialni i Ekonomowie będą zarządzać dobrami oraz dochodami Wspólnoty i apostolatów odpowiednio do aprobowanych celów duchowych, zgodnie z Prawem Kanonicznym i Cywilnym. Wezmą pod uwagę niniejsze Statuty oraz Dyrektorium, zwracając się do odpowiednich instancji o potrzebne zezwolenia, by móc sformułować następujące dokumenty nadzwyczajnej administracji: przyjęcie oraz korzystanie z pewnych darów, sprzedaż, ważny zakup, prośba o pomoc finansową.

265.    Będziemy czuwać nad klimatem przejrzystości w kwestii pieniądza i jego spożytkowania. Rozliczenia domów i apostolatów, Prowincji oraz całości Wspólnoty będą regularnie sprawdzane przez wyznaczone instancje, o których mowa w Dyrektorium.

266.    W przypadku, gdy okoliczności sprawiają, że nieruchome dobra Wspólnoty są z punktu widzenia Prawa Cywilnego własnością jakiegoś stowarzyszenia, spółki bądź innej osoby prawnej, członkowie i administratorzy tych stowarzyszeń muszą w miarę możliwości być w większości członkami Wspólnoty. Będą pamiętać o tym, iż w świetle Prawa Kościelnego dobra te są własnością Wspólnoty i konsekwentnie do tego postępować.

267.    W trosce o wyrażanie zaufania w Opatrzność, która odpowiada dzień po dniu na wszystkie potrzeby, Wspólnota zobowiązuje się nie zaciągać pożyczek ani nie gromadzić oszczędności odkładając pieniądze bądź dobra nie mające konkretnego przeznaczenia na cele duchowe i apostolskie. Nie będziemy też nigdy pożyczać na procent.

268.    Administratorzy i ekonomowie będą starannie przechowywać oryginały akt takich jak tytuły własności, umowy sprzedaży lub zakupu, bezinteresownych pożyczek, bilansów. Kopie zostaną przesłane do archiwów Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem Dyrektorium.

10.2.    DARY

269.    Wspólnota może otrzymać dary, ale wola ofiarodawcy odnośnie ich zużytkowania musi być zawsze uszanowana. Zapis testamentowy lub donacja może być przyjęta tylko pod warunkiem, że Moderator generalny wyrazi na to zgodę.

270.    Dary otrzymane przez jakiś dom, za wyjątkiem dziesięciny (& 244) będą dowolnie przez niego użytkowane, chyba że ich wartość przekracza pewien pułap ustalony przez Zgromadzenie generalne i zamieszczony w Dyrektorium, w którym to przypadku jego o ich przeznaczeniu zadecyduje Moderator prowincjalny lub Moderator generalny. Przed spożytkowaniem jakiegoś daru, Pasterz zada sobie pytanie czy tego rodzaju spożytkowanie rzeczywiście odpowiada potrzebom domu i czy nie istnieje dom bardziej potrzebujący lub dzieło czy osoba w potrzebie, którzy mogliby przynajmniej w jakiejś części z nich skorzystać.

271.    Dary otrzymane przez jakiegoś członka Wspólnoty (zaangażowanego czasowo lub definitywnie) przypadają w udziale jego domowi. Nie można rozporządzać sumami pieniężnymi ani przedmiotami otrzymanymi w darze do osobistego użytku bez zgody Pasterza.

10.3.     DZIESIĘCINA

272.    Od początku istnienia Wspólnoty zobowiązaliśmy się żyć w ubóstwie, zawierzając się Opatrzności. Doświadczenie pokazało nam, że hojność Opatrzności zależy od naszej bezinteresowności, wierności w posługiwaniu, ale też od naszej zdolności dzielenia się tym, co otrzymujemy od Pana. Wobec tego, każdy z domów Wspólnoty przelewa co miesiąc dziesiątą część ze swych dochodów i z otrzymanych darów na konto prowincjonalne lub generalne, zgodnie z rozporządzeniem Dyrektorium.

273.    Dziesięcina jest uprzywilejowanym narzędziem solidarności między poszczególnymi domami i dziełami Wspólnoty, a zarazem narzędziem dzielenia się z uboższymi od nas. Dochody z dziesięciny będą wykorzystane na umożliwienie działalności instancji generalnych i prowincjonalnych, na utrzymanie domów będących w potrzebie lub w fazie zakładania, na stawienie czoła niektórym pilnym potrzebom domów czy też członków Wspólnoty, jak również na pomoc ubogim spoza Wspólnoty oraz na podtrzymywanie dzieł charytatywnych czy też dzieł Kościoła.

274.    Konkretne normy umożliwiające wprowadzenie w życie prawo dziesięciny oraz wytyczne dotyczące jej wykorzystania są ustalane przez Zgromadzenie generalne i zamieszczone w Dyrektorium. Moderator generalny i Moderatorzy regionalni mają obowiązek czuwać nad ich praktycznym zastosowaniem. Zdają sprawozdanie z wykorzystania dziesięciny, zgodnie z wytycznymi Dyrektorium.

10. 4.    OPIEKA SPOŁECZNA CZŁONKÓW

275.    Będziemy starać się, żeby każdy członek Wspólnoty mógł dostatecznie korzystać z opieki społecznej, szanując prawodawstwo danego kraju. Weźmiemy pod uwagę ewentualne zalecenia Konferencji Episkopatu w tym co odnosi się do potrzeb duchowieństwa. W celu zatroszczenia się o to, dane państwo lub Prowincje mogą, w razie potrzeby, tworzyć kasy wspólnotowej solidarności, za które odpowiedzialni będą odpowiedni Moderatorzy regionalni.

11.    INNE RZECZYWISTOŚCI ZWIĄZANE ZE WSPÓLNOTĄ

11. 1.    OGÓLNY ZARYS

276.    Wspólnota nie jest w żadnym wypadku właścicielką darów ani łaski, które otrzymała od Pana. Przekracza ona co najmniej  swą strukturę prawną i rozciąga się na znaczną ilość osób, które żyją jej duchem, biorą udział w jej apostolatach, wspierają ją swoją modlitwą i pomocą materialną i żyją autentycznym uczestniczeniem w jej charyzmacie, nie będąc jednak powoływanymi do stania się w pełni członkami struktury wspólnotowej, takiej jaka została określona w niniejszych Statutach. Będziemy umożliwiać osobom, które są do tego powołane rozmaite formy włączania się we Wspólnotę i dzielenia różnych aspektów jej życia, modlitwy, apostolatów. Będziemy z pewną elastycznością, rozpatrywać każdy z przypadków, łącznie z prawami i obowiązkami, które z niego płyną, pod nadzorem Moderatora generalnego i Moderatorów prowincjalnych. Następne paragrafy, nie będąc wyłącznymi, opisują kilka, aktualnie uznawanych możliwości uczestniczenia w charyzmacie Wspólnoty.

11. 2.    PRZYJACIELE WSPÓLNOTY

277.    Przyjaciele Wspólnoty to osoby zamieszkujące na stałe w jednym z jej domów, stanowiące nierozdzielną część tworzonej przez niego „rodziny”, nie podejmujące jednak w pełni powołania Wspólnoty. Są one wzywane do dzielenia jej życia z różnych powodów: na dłuższy okres ludzkiej i duchowej odnowy gdyż Wspólnota oferuje im duchowość i środowisko życia odpowiadające ich potrzebom i aspiracjom.

278.    Wzajemne prawa i obowiązki Wspólnoty i jej przyjaciół zostaną opisane w Dyrektorium. Sprecyzujemy w nim wymagania wobec przyjaciół Wspólnoty odnośnie życia modlitwy, materialnego dzielenia się, ducha ubóstwa, posłuszeństwa, braterstwa, a to wszystko należy dostosować do poszczególnych przypadków. Zdefiniujemy w nim także obowiązki Wspólnoty względem nich. Istnieje możliwość rocznego zaangażowania dla przyjaciół Wspólnoty.

11. 3.    BŁOGOSŁAWIEŃSTWA ŚWIĘTEJ RODZINY

279.    Błogosławieństwa świętej Rodziny gromadzą osoby pragnące żyć autentycznym zaangażowaniem w duchu Wspólnoty, nie dzieląc z nią wspólnego życia, ale będąc członkami przymierza Wspólnoty. Mogą to być rodziny lub osoby stanu wolnego, mieszkające zasadniczo w pobliżu jakiegoś domu, tworzące z nim oraz pomiędzy sobą silne więzy, nie stanowiąc jednakże autonomicznej grupy. Ich specyficzne powołanie polega na życiu w duchu Błogosławieństw w miejscu gdzie się znajdują oraz na ścisłej współpracy z apostolskimi dziełami Wspólnoty. Posiadają własną regułę życia, zatwierdzoną przez Zgromadzenie generalne Wspólnoty, zamieszczoną w Dyrektorium.

11. 4.    PRZYJACIELE BARANKA

280.    „Przyjaciele Baranka” są to wierni wszystkich stanów, którzy, prowadząc normalne życie w świecie, pragną dzielić duchowość Wspólnoty Błogosławieństw. Chcą umieścić w centrum swej egzystencji pragnienie nadchodzącego Królestwa, żyć w wierności Ewangelii, w modlitwie, w służbie bliźniemu, stanowiąc z całą Wspólnotą wyraźną więź duchowej komunii i wzajemnej pomocy braterskiej, ażeby żywić się posiadaną przez nią łaską i konkretnie wspomagać ją w jej misji i działalności apostolskiej.

281.    Każdy z „Przyjaciół Baranka” jest przydzielony do jednego z domów Wspólnoty. Zadaniem Pasterza domu jest rozpoznawanie powołań, dopuszczanie do zaangażowań, okresowe organizowanie spotkań między nimi i ze Wspólnotą.

282.    „Przyjaciele Baranka” posiadają swoją katedrę, zatwierdzoną przez Zgromadzenie Generalne Wspólnoty, a zamieszczoną w Dyrektorium.